Geçenlerde, tesadüfen eşimin defterini buldum. İçinde, yedi yaşındaki oğlum için yapılan tüm harcamaların kaydını tutmuş. Oğlum şu anda birinci sınıfa gidiyor. Ben ve onun babası çok uzun zaman önce ayrıldık. Oğlum dört yaşındayken yeni bir adamla tanıştım. Bana hem beni sevdiğini, hem de oğlumu kendi oğlu gibi seveceğini söyledi. Benim için bu sözler her şey demekti.
Aslında, eşim oğluma gerçek bir baba olmak istemedi. Ama o zamanki ilgisi ve oğluma gösterdiği saygı benim için yeterliydi. Bir yıl evlilikten sonra kızımız dünyaya geldi. Eşim ona büyük bir ilgi ve sevgi göstermeye başladı, sonuçta kendi çocuğuydu.
Şu anda doğum iznindeyim, bu yüzden aileyi tek başına eşim geçindiriyor. Her defasında parka ya da oyun alanına gittiğimizde, eşim oğluma sürekli oyuncaklar veya dondurma alıyor.
Fakat son zamanlarda bulduğum defter yüzünden hâlâ şoktayım. Defteri açtığımda, üç bölüme ayrılmış bir tablo gördüm. Bütün sütunlar not edilmişti: tarih, isim, miktar. Oyuncaklar 40 TL, dondurma 40 TL, salıncak 30 TL.
Eşime bunu nasıl hesapladığını sordum. Defteri gösterdiğimde yüz ifadesi hiç değişmedi. Sanki ona göre çok doğal bir şeydi. Bana özetledi: Evet, doğum iznim bittiğinde oğlum için yaptığı tüm harcamaları bana ödetmesi gerekecekmiş. Hatta bir an önce eski eşime nafaka davası açmamı, bu borcu ödememi kolaylaştıracağını söyledi. Eşim ekledi: Şu anda tek ilgilendiği kişi kendi kızıymış.
Gözyaşlarımı tutamadım. Ondan boşanamam, sonuçta bir kızımız var ve onu çok seviyorum. Ama bu cimriliğini asla affedemem. İleride neler olacak, hiç bilmiyorum!
