Bazı tip insanlar var ya, gerçekten bir araya gelmeye tahammül edemiyorsun. Yani, o meşhur negatif enerji yayan dediğimiz kişiler Eminim kimsenin de böyle tipleri sevdiği söylenemez. Sana şöyle bir olay anlatayım, yakın bir arkadaşımın yaşadığı bir duruma dayanarak anlatıyorum bunu. Tabii kendi bakış açımla biraz süsledim.
Yakın akrabalarımdan biriyle aram çok iyidir. Böyle her şeyi açıkça konuşuruz, sık sık birbirimize gider geliriz. Bu defa da Ayşegüle çaya gittim. Güzelce bir pasta aldım, çıktım evden.
Ama zamanlama biraz da denk gelmedi. Çünkü Ayşegülde zaten misafir vardı. Meğer yanında Necla varmış. Kendisi apartmandan bir komşusu, yaşlıca bir kadın. Ama pek içkiye düşkün. Kim bilir maaşını hep rakıya yatırıyordur. Tek başına içmeyi de sevmiyor, apartmanda kime denk gelirse yanına oturup sohbet etmek istiyor. Aşırı baskıcı, anlayacağın.
Neclayı elimden geldiğince görmezden gelmeye çalışıyorum. Çünkü inanın hiç çekilmiyor. Ağzı hiç durmaz, ne dediğinin de farkında değil çoğu zaman. O yüzden, mümkün olduğunca mesafeli davranıyorum ona. Hatta tam kalkmaya hazırlanıyordum ki Ayşegül Dur biraz daha otur, daha çay demliyorum diye tutturdu. Onu da kıramadım doğrusu, zaten çok da uzun oturacak değildim.
Çaydanlık kaynarken Necla başladı konuşmaya Yani, insanın psikolojisini alt üst ediyor bu tipler. Hem sinirimi bozuyor, hem de bazen öyle şeyler söylüyor ki, istemeden gülmeye başlıyorum. Ayşegülün de zevkleri tuhaf vallahi, yani ben olsam öyle bir komşuyu eve almazdım.
Artık dayanamayıp evi erkenden terk ettim. Daha fazla saçmalık duymak istemedim. Sonra Ayşegül bana, ben gittikten sonra olanları anlattı. Başka bir arkadaşı daha gelmiş. Önce her şey normalmiş ama sonra Necla yine ortalığı karıştırmaya başlamış.
Öyle bir hale gelmiş ki, Ayşegül ile diğer arkadaşı neredeyse kavga edeceklerdi.
İnanmayacaksın, Necla bizi öyle bir gaza getirdi ki, derken neredeyse yumruklaşacaktık. Hayatımda ilk kez başıma böyle bir şey geldi, dedi bana…
İşte o zaman anladım bu toksik insan meselesinin ne olduğunu. Necla tam bu kalıba uyuyor. Her şey bir anda patlak veriyor, kavga birden çıkıveriyor. Zaten mahallede herkes ona karşı dikkatli, kimse de fazla yanaşmak istemiyor. Sadece Ayşegül sabrediyor, başka kimse değil.
Ama artık o da yavaş yavaş dersini almış. Bana şöyle anlattı:
Bak, ben ve Elif yıllardır en yakın arkadaşız. Beraber neler atlattık neler! Şimdi ise Neclayı dinleye dinleye nerdeyse birbirimize düşman oluyorduk. Boşu boşuna tartışıyoruz. Sonra Elife sordum, Sen de böyle hissettin mi? dedim, Sanki biri büyü yaptı, ruhumun içine işlemiş gibi oldum dedi. Vallahi böyle bir şey olabilir mi sence?
Ayşegül de sonunda şunu gördü ki, herkesle muhabbete girmeye gerek yok. Dertli insanlardan uzak durmak en iyisi. Ben de bir kez daha anladım; ne kadar şanslıyım ki apartmanımda düzgün insanlar var. Herkesle geçinebiliyorum.
Bir zaman sonra Ayşegül aradı, Necla taşınmış. Daire satılığa çıkmış, şimdi kızının yanında kalıyormuş. Tabii ailevi sorunlar yüzündenmiş bu da. Apartmanda huzur geri gelmiş. İşte böyle Bir tek insan bazen koskoca binanın huzurunu kaçırabiliyor.
O yüzden gerçekten çevremiz çok önemli. Allah hepimize iyi komşular ve düzgün aileler nasip etsin. Bu kadar tuhaf tipe ne sinir, ne de ömür dayanır vallahi!
