Biyolojik annem kanserle mücadelesini kaybettikten sonra, babam evimize yeni bir kadın getirdi, bana ve kardeşlerime anne olması için. Uzun zaman ona anne demekte çok zorlandım; fakat zaman geçtikçe onun bu hitabı fazlasıyla hak ettiğini anladım.
Annem öldüğünde daha çok küçüktüm ve babam, üç küçük çocuğa bir başına bakmanın ağırlığı altında eziliyordu. Anne sevgisine her zamankinden çok ihtiyacımız olduğunu gören babam, tanıdığı bir kadından, adı Sevim olan bir hanımdan bize anne olmasını istedi. Sevim abla hiç düşünmeden kabul etti, kendini evimize ve bize büyük bir sevgiyle adadı. Evimizin düzenini hemen üstlendi, her şeyi yoluna koydu, hatta okul kıyafetlerimizi almak yerine kendi parasıyla kumaş alıp bize önlükler dikip elleriyle hazırladı.
Ağabeylerim ve ablalarım, Sevim Hanımı kısa sürede kabullendi. Fakat ben, annemi hep çok özlediğim için, ona anne demeye kolay kolay alışamadım. O yaşlarda kendimi ifade etmekte de zorlanıyordum, ama bir gün gücümü toplayıp gerçek annemin saçlarını hep ensede düşük bir topuzla topladığını anlatabildim. Sevim abla, o günden sonra annemin anısına saçlarını hep aynı şekilde toplamaya başladı.
Tüm bu özverisine, sevgisine rağmen, hâlâ ona anne diyemiyordum. Babam çok güzel bir çözüm buldu: bir aile toplantısı düzenledi ve Sevim Hanım benim için en sevdiğim peynirli böreği pişirdi. O gün şartı vardı, börekten bir dilim yiyebilmem için ona anne demem gerekiyordu. Sonunda, heyecanla ve biraz da utana sıkıla anne diyebildim ve o anda annemiz artık gerçek anlamıyla ailemizin ayrılmaz bir parçası oldu.
Hayatımız kolay olmadı; annemle babam türlü sıkıntılar ve sağlık sorunları yaşadı. Sevim annem, benim biyolojik annemi hayattan alan aynı hastalıkla mücadele etti, ama şükür ki galip geldi. Ailemizin ilk doğan çocuğunu, nişanından bir gün önce kaybettik. Haberini günlerce bekledik, nihayetinde acı haberi aldık ve onu defnettik. Bunca acı deneyime rağmen, annem hep dimdik durdu; merhameti, ilgisi ve sevgisi hiç eksilmedi.
Tüm zorluklara, kayıplara karşın, Sevim annem beş evlat büyüttü, torunlarına kol kanat gerdi, şimdi ise torunlarının çocuklarına şefkat gösteriyor. Her sabah erkenden kalkıp evi temizlemeye girişir, en küçüklerimize örgüyle güzel şeyler örer. Yaşı ilerlemiş olsa da, hâlâ dolu dolu hikâyeleri ve sevgisiyle yanımızda. Onun yanında zaman geçirmek hepimizin yüreğine huzur veriyor. Sevim annemin sevgisi sonsuzmuş gibi, hem çocukları hem de geniş ailesi böyle birini hayatında bulduğu için şanslı.
Hayat bana gösterdi ki, gerçek anne sadece doğuran değil, yüreğiyle, emeğiyle anne olabilen kadındır. Sevim annemle bunu iliklerime kadar yaşadım ve onun sevgisiyle büyüdüğüm için kendimi çok şanslı hissediyorum.
