Bugün günlüğüme içimi dökmek istiyorum. Adım Şeyma. 20 yaşıma basar basmaz evlendim. Eşim Engin benden yaşça büyüktü ama bu aradaki yaş farkı beni hiç rahatsız etmedi. Evliliğimizin başından beri arkasında dağ gibi durdum, ona hep destek oldum. Fakat son zamanlarda, onunla bir ilişkiye başlamış olduğuma pişman olmaya başladım. İşte hikayem…
Şu anda Enginin üzerine kayıtlı olan iki odalı bir apartman dairesinde yaşıyoruz. Enginin düzenli bir geliri var, aslında oldukça da iyi kazanıyor. Sık sık iş seyahatlerine gidiyor. Ben ise küçük çaplı bir iş yürütüyorum ve aynı zamanda açıktan üniversiteye devam ediyorum. Elbette bütün ev işleri de bir şekilde bana kalıyor. Evin temizliğiyle, yemekle uğraşıyorum, her şey derli toplu olsun istiyorum.
Engin faturaların tamamını ödüyor, bu işe karışmam bile. Ama son zamanlarda bana sürekli suyu ve elektriği fazla kullandığıma dair sitem ediyor. İlk başlarda kafama takmamıştım ama bu didişmeler, sürekli tekrar edince gerçekten canımı sıkmaya başladı.
“Şeyma, bundan sonra elektrikle suyun faturasını sen ödeyeceksin. Ben hep işteyim, ayrıca sık sık yolculuğa çıkıyorum. Kullanıyorsan, bedelini de öde! Diğer faturaları ben öderim, ama bu ikisi sana ait. Eğer ödemezsen, elektriğin de, suyun da kesilir, ona göre!”
“Ne güzel aile olduk biz böyle! Hiç düşündün mü neden bu kadar suyla elektrik kullanıyorum? Yemek yap, temizlik yap, çamaşır yıka, bilgisayarda iş hallet! Şikayetlerin de bitmiyor maşallah. Suyu kısmamı, karanlıkta oturmamı, bulaşıkları elde soğuk suda yıkamamı mı bekliyorsun? Aklını mı kaçırdın Engin?!”
“Eğer istemiyorsan, ödeme! Ama ben de ödemek zorunda değilim. Gerekirse gider ailemin yanında kalırım, ne eli yüzümü kaç kere yıkadım, ne kadar kilovat harcadım diye hesap yapmam! Sen otur dağıt ulaşabildiğin kadar suyu, elektriği. Ayrıca, bundan sonra ütülü, mis gibi gömlekler bulamazsın. Temiz kıyafetleri seviyorsan, bir düşün bakalım, çamaşır makinesi ne kadar elektrik ve su harcıyor?”
Cevabımı aldıktan sonra Enginin benden bu konuda bir tek kelime şikayeti kalmadı.
Acaba doğru mu yaptım, yanlış mı, bazen hâlâ düşünüyorum. Ama insan kendini hiçe sayılınca, bir yerde sınır koymalıymış.
