Kayınvalidem tam anlamıyla bir hanımefendidir… Aslında bu cümleyle hikâyemi bitirebilirdim çünkü tüm kırgınlığımı bu ifadeye sığdırdım, ama açıklık getirmek için devam edeceğim. Her akşam işten eve döner dönmez kendimi kanepenin üstüne atardım. O yorgunluk anlarında nişanlım için yemek pişirmeyi ne kadar arzulayabilirdim ki? Bir gün eve girdim ve eşimin telefonda konuştuğunu duydum. Belli ki daha yeni başlamıştı:
Evet. Anneciğim, selam… evet… evet… hayır, henüz yemek yemedim! Şimdi geldi, canı isterse bir şeyler hazırlar. Evet, tabii ki açım, bugün sadece kahvaltı yaptım. Açlık ölüm değil ya anneciğim, dayanabilirim. Yani… beni içeri davet ediyor musun?
O kadar bozulmuştum ki o an tek kelime bile etmedim, yumruklarımı sıkarak sessizce dinledim. Eşim telefonu kapattıktan sonra masum bir gülümsemeyle, zıplaya zıplaya Annem yemeğe davet ediyor deyiverdi ve annesinin zaman zaman akşam yemeğinde yaptığı bütün yemekleri sıralamaya başladı. O an kayınvalidem hakkında düşündüklerimin hepsini söylemek istedim. Tatlıya ise içimden Neden gece yatmadan önce yemek yemiyorsun? diye uzun bir tirat çektim. Fakat… Hazırlandım, makyajımı yaptım ve akşam yemeğine gittik.
Ama işte o gece bardaktaki son damlaydı ve sonrasında ayrıldık. Şimdi ikinci evliliğimi yapıyorum. İkimiz de çalışıyoruz, çok yorgunuz ve sırayla yemek yapıyoruz. Bu sayede evimizde huzur ve uyum hâkim.
