Selam dostum, geçenlerde gerçekten ilginç bir şey yaşadım, anlatayım sana. Bir kadın, yanında bir buçuk yaşındaki kızıyla birlikte, dalgın dalgın sokakta yürüyordu; neredeyse yanımdan geçip gidecekti seslenmesem. Ayşe! diye seslenince, önce yüzü güldü, ama sonra tekrar o donuk, yorgun ifade geldi yüzüne. Ne oldu Ayşe? dedim, zaten öylece içini dökme ihtiyacı vardı belli ki.
İşin aslı, Ayşe eşiyle büyük bir aşkla evlenmişti. Nişanlılık dönemleri masal gibiydi; birlikte kah Sofyalı Kahvesinde oturup sohbet etmişler, kah Belgrad Ormanında yürüyüş yapmışlar. Düğünden sonra bile eşi onu kucaklayıp salona taşımış, tam bir romantiklik dönemi yaşamışlar. Birbirlerine sürekli huzur vermeye, anlayışlı olmaya çalışmışlar.
Ama kızları Duru doğduktan sonra her şey bir anda tepetaklak olmuş. Ayşenin eşi İlker evden çalışmaya başlamış, ama minik Duru da haliyle sürekli ağlıyor, ilgi istiyor. İlker bundan pek hoşlanmamış tabii. Duru bağırınca İlkerin dikkati dağılıyormuş, o da iyice sinirlenip Ayşeye yükleniyormuş. Zaten çocuğa bakma işi ağırlıklı olarak Ayşeye kalıyormuş. Ama İlker de fırsat buldukça iğneleyici konuşuyormuş.
Bir süre sonra İlker, Ayşe bak, gelirimiz azaldı, sen artık işe dön, Duruyu bırak annene ya da kayınvalidene demeye başlamış. Ayşe de, annesinin de, kayınvalidesinin de Duruya tam anlamıyla bakamayacağından bahsetmiş ama İlker dinlememiş; Para lazım demiş. Hatta kreşleri bile araştırmış ki, uğraşmasın çocukla, rahat rahat çalışsın. Yetmemiş, alışveriş için verdiği parayı da kesmiş, kendi markete gitmeye başlamış çünkü ona göre Ayşe gereksiz şeyler alıyormuş.
Ayşe de bunalınca napmış? Duruyu alıp sık sık parkta, sahilde gezmeye, oyun alanlarına gitmeye başlamış; evde İlkerle beraber sıkışıp kalmamak için kendini sürekli dışarıya atmış.
Ayşe bana ne yapmalıyım diye sordu, ama vallahi bilemedim. Boşanmayı hiç düşünmüyor, çünkü bütün bu yaşananlara rağmen kocasını çok seviyor ve kopamıyor ondan. Hem Duru küçük, anne babasıyla büyüsün, aile parçalanmasın diyor. Sürekli para getirmiyorsun diye suçlanmaktan da bıkmış, halbuki tek başına onun suçu değil ki. Kadıncağız tamamen köşeye sıkışmış.
Konuşmamızın sonunda, klasik laflar ettim ben de: Güçlü ol, her şey geçecek, zamanla düzelir filan dedim. İçimden de ne çok isterim ki gerçekten böyle olsun, her şey yoluna girsin, dedim…
