Birbirimize ilk kez üniversite yıllarında âşık olmuştuk. Paramız yoktu; nikah günümüzde bir gelin buketi almaya bile gücümüz yetmedi. Nişanlım, İstanbulun kıyısında, terk edilmiş bir parkta bulduğu yabani çiçekleri bana verdi. O çiçekler hâlâ gözümün önünde, öyle güzeldi ki… Evlendiğimde karnımda oğlumuzu taşıyordum. Düğünden sonra annemin evine yerleştik. Okuluma devam ederken annem bize kol kanat gerdi. Başlarda her şey çok güzeldi; eşimle birlikte dışarı çıkar, Boğazda yürüyüş yapardık, oğlumuzu birlikte büyüttük. Eşim, oğlumuzu büyütürken bana hep omuz verdi. Her sabah birlikte uyanır, oğlumuzun gözlerine bakıp hayaller kurardık. O, eve ekmek getirebilmek için her yolu denedi.
Dört yıl boyunca bir nakliyat şirketinde yük taşıdı. Sonra, cesaretini toplayıp kendi işini kurmaya karar verdi: küçük bir bakkal dükkânı açtı. İşler iyi gidince, sonunda Bağcılarda bir ev aldık, bir de araba. Kimseden bir şey esirgemez olduk. Eşim, artık evin ihtiyaçlarını kendisinin götürebileceğini, benim ise çalışmama gerek olmadığını söyledi. Ben de bir anne ve eş olarak evde kalmayı kabul ettim. Oğlumuz, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinden mezun oldu ve babası onu yanına, muhasebeci olarak aldı.
Ama bir gün, oğlum işten eve döndüğünde yüzü solgun, sesi titrek bir haber verdi: Eşim, başka bir kadınla ilişki yaşamıştı. O anda her şey altüst oldu. Ya ailemi bırakıp boşanacaktım ya da hiçbir şey olmamış gibi davranacaktım. Sessiz kalmayı, beklemeyi tercih ettim. Belki dedim, geçici bir hevestir, döner bize… Fakat iki ay sonra, bir gece eşim, gerçeği kendi ağzıyla söyledi. Üstelik o kadın ondan hamile kalmıştı. Eşim, boşanmak istemediğini, hayatımızın gayet iyi gittiğini, o kadında da kalıp bana da maddi yardım edeceğini söyledi. Oğlumuza her zaman sahip çıkacağını, onu hiçbir zaman yarı yolda bırakmayacağını vadetti.
İçimde tarifsiz bir yalnızlık ve terk edilmişlik var. O ilk buluşmamız, o başıboş parkta bana verdiği mor menekşeler hâlâ aklımda… Şimdi ise, ne kendimi ne yerimi bu dünyada bulabiliyorum. Her şey elimden kayıp gitmiş gibi.
