Bu yılın başında, eski lisemden bir sınıfı ziyarete gitmiştim. Derste, sınıftaki kızlardan biri tuvalete gitmek için izin istedi; fakat öğretmen bu isteği reddetti. Kız tekrar nazikçe izin istedi, ama yine reddedildi.
Birkaç dakika sonra, kız bu sefer işinin acil olduğunu söyledi. Öğretmen ise kızgın bir şekilde yine izin vermedi. Öğretmenin sabırsızlığı yüzünden sınıftaki hava iyice gerilmişti. Yaklaşık beş dakika sonra, kız bir kez daha ciddiyetle Gerçekten acil, regl oldum ve tuvalete gitmem gerekiyor dedi. Öğretmen ise neredeyse tehditkâr bir ses tonuyla, Hayır cevabını verdi.
Kız bunun üzerine yerinden kalktı. Herkes dönüp ona baktı, yüzü kıpkırmızı olmuştu utancından. Tüm çekingenliğine rağmen, sınıfın önünde açıkça ihtiyacını dile getirdi. Sınıfta bir an sessizlik oldu. Kızın utancı hepimizin üzerinde hissediliyordu.
Sonra, sınıftan bir erkek öğrenci, ki kendisi futbolcu kaslı tiplerden, ayağa kalktı ve öğretmene döndü: Hocam, evli misiniz? Hiç anneniz, kardeşiniz olmadı mı? Arkadaşımızın regl olduğunu açıkça söyledi. Tuvalete gitmesi gerek, izin verseniz de vermeseniz de o tuvalete gidecek dedi.
Sonra yanına gidip kızı elinden tutarak tuvalete götürdü. Yaklaşık birkaç dakika sonra birlikte sınıfa döndüler. Fakat öğretmen onları sınıfa döner dönmez azarladı ve özellikle erkek öğrenciyi çok sert bir dille suçladı. O anı, o gerginliği, asla unutamıyorum.
Dönüp baktığımda, o futbolcu görünümlü çocuk, aslında öğretmenden daha olgundu. Bugün düşündükçe, insanlığın, hoşgörünün ve destek olmanın hangi makamda olursak olalım bizi insan yapan en önemli değerler olduğunu anladım. Her şeyden önce insan olmayı öğrenmek gerekiyor.
