Ayşe iki kızını tek başına büyüttü. Babaları, onlar daha çok küçükken vefat etti ve Ayşe bir daha hiç evlenmedi. Yeni bir eşin çocuklarına zarar vereceğinden endişeliydi. Eğer evlilikle çocukları arasında bir seçim yapması gerekseydi, kesinlikle çocuklarını seçerdi.
Kızlarının büyüğü Elif, küçüğü ise Zeynepti. Elif genç yaşta evlendi ve bir kız çocuğu oldu, adını Defne koydular. Eşiyle birlikte kendi evlerine taşındılar ama bu evlilik pek uzun sürmedi. Birkaç yıl sonra, kucağında çocuğuyla Elif, annesi Ayşenin evine geri döndü.
Zeynep, Elife pek kırgındı. Elifin annesinin evine döndüğünü, onu apartmandan çıkmaya zorlamak için bilerek yaptığını zannediyordu. Oysa yanılıyordu çünkü Elifin sağlığı bozmuştu, kansere yakalanmıştı. Küçük Defneye babaannelerinin bakması gerekiyordu.
O dönemde Zeynep de evliydi ve iki çocuğu vardı. Ayşenin yaşlı halası, Zeynepe kendi apartman dairesini verdi. Zeynep hiç düşünmeden, o daireyi hemen üzerine aldı. Eğer ileride bir şey olursa, annenin evindeki daireyle ilgili hiçbir hak iddia etmeyeceğim, diye söz verdi.
Elif, Defne on yedi yaşına geldiğinde hayatını kaybetti. Ardından Ayşenin kendisi de hastalandı. Bir gün Zeynep gelip Ayşeye şöyle sordu: Anne, sen öldükten sonra kimin olacak senin apartman dairen?
Ayşe şaşırdı: Ne demek kimin olacak? Tabii ki Defneye kalacak. Annesi yok, babasıyla hiç bağı kalmadı. Sokakta mı yaşasın?
Zeynep ise itiraz etti: Ama o senin sadece torunun, ben senin kızınım ve iki çocuğum var. Defne büyüyünce kendi evini alır. Sen kendi apartmanını bana geri ver, diyerek neredeyse bağırdı.
Ayşe ise net konuştu: Biz daha önce ne konuştuysak öyle olacak.
Zeynep sinirliydi: O zaman ben bir daha bu eve adımımı atmam!
Zeynep, Defnenin derslerine ve babaannesine bakmak zorunda kalışına hiç önem vermedi. Apartman dairesini alamayınca annesiyle tüm ilişkiyi kesti.
