İnsanlar arasında, özellikle uzun yıllar evli bir çift gibi iyi anlaşılan dostluklarda, er ya da geç ufak tartışmalar yaşanır. Ne kadar çok insan varsa, o kadar çok anlaşmazlık ve hoşnutsuzluk olması da kaçınılmazdır.
Bir ara, bir arkadaşım bana yeni yılı nasıl kutladıklarını anlattı. Genelde üç aile beraber olur, kutlamayı da genellikle içlerinden bir ailede yaparlarmış. Fakat geçen yıl, bu ailelerden biri kutlamaya gelmekten vazgeçmiş ve ailesiyle vakit geçirmeye karar vermiş.
Bunun üzerine kalan iki aile, zamanlarını iki ev arasında bölüştürmeye karar vermişler; önce birinde, sonra diğerinde olacak şekilde plan yapmışlar. Her şey ortak bütçeden alınırmış; yemekler hazırlanır, içecekler ve eksikler birlikte karşılanırmış.
Herkes çocuklarıyla birlikte toplanmış. Masada gece yarısına kadar sohbet etmişler, yemeklerini yemişler. Ancak gece 12yi geçince ev sahibi bir anda tabakları toplamaya, yemekleri buzdolabına kaldırmaya başlamış. Önce kimse ne olduğunu anlamamış. Ardından ev sahibi elektrikli süpürgeyi çıkarınca herkes meseleye uyanmış; bu resmen “Artık çıkma vakti geldi” demenin başka şekliymiş. Bu durumun pek de nazikçe olmadığını düşündüm; sonuçta böyle yapılmaz, değil mi?
İşin ilginç yanı ise, daha sonra diğer arkadaşın evine geçtiklerinde hiç kimsenin gitmeye niyeti olmamış; herkes sabaha kadar oturmuş, sohbet edip, yiyip içmeye devam etmişler.
Demek ki, elektrikli süpürge o arkadaşa evini toplamak için faydalı olmuş olabilir, ama bence asıl mesele iyi bir terbiye ve ev sahipliğinde gizli.
