Oğlum bundan yıllar önce evlendi. Elbette, bu evlilikten önce defalarca kız arkadaşını eve getirmişti ve biz onu çok sevmiştik. Kibar, alçakgönüllü, güzel ve akıllı bir kızdı. Oğlumuz için çok mutlu olmuştuk ve ailece onların düğününe hazırlık yapmaya başlamıştık.
Düğün günü geldiğinde, gelinimiz saçlarını öyle bir toplamıştı ki, kulakları açıkça görünüyordu. Çok hoş görünüyordu ve bir gariplik de dikkatimi çekmemişti. Fakat bir ara, tam sağ kulağında ortaya çıkan ben beni derinden sarsmıştı. Çünkü bu ben, yıllar önce kaybettiğim kızımdakiyle tamamen aynıydı. İçimi bir korku kapladı ve şüphelerimi test etmeye karar verdim.
Kızım, bu sorum samimi olacak, lütfen kusuruma bakma. Sen evlatlık mı alındın? diye sordum usulca.
Hayır, neden öyle düşündünüz ki? diyerek hafifçe gülümsedi ve gençle dans etmeye gitti.
Yanında oturan annesi bu konuşmayı duymuştu ve başıyla nikah şahidimize doğru onaylar gibi bir işaret yaptı. Artık saklayacak bir şey kalmamıştı. Anne babası, onu henüz çok küçükken evlat edindiklerini itiraf ettiler.
Aslında bir gün seyahate çıkmışlar ve yol kenarında oturan, sessizce ağlayan bir kız çocuğu görmüşler. O anda hiç düşünmeden yanlarına almışlar. Kendi çabalarıyla tam on beş yıl boyunca çocuk sahibi olmaya çalışmışlar, ancak nasip olmamış. Acılarını dindirmek için böyle bir karar almışlar ve kimseye bir şey anlatmamışlar.
O sene, kızımı kaybettiğim yılın ta kendisiydi. O gün pazara gitmiştik. Benim dikkatim bir anlığına başka bir tarafa kaymıştı. Kalabalık İstanbulda, minik bir çocuk bir nehirdeki kum tanesi gibi kaybolmuştu. Onu bulmak için yıllarca uğraştım. Defalarca denedim, ama en sonunda ümidim tükendi.
Şimdi ise oğlum, yıllar önce yitirdiğim ve hasretle andığım kendi kızımla evleniyordu. Düşünebiliyor musunuz? On milyonlarca insanın arasında onu seçmişti.
Düğün neredeyse yarıda kalacaktı. Kızın anne babası çok endişeliydi; gençlerin mutlu bir yuva kuramayacağından korkuyorlardı. Fakat onları teskin ettim, içlerini rahatlattım. Kızımı kaybettikten sonra, yüreğimdeki boşluğu doldurmak için ben de bir yetimhaneye gidip küçük bir erkek çocuğu evlat edinmiştim. Açıkçası, o beni seçmişti; dua eder gibi gözlerimin içine bakmıştı. Böylece, hayatımıza biraz olsun ışık katmış olduk.
O gece, iki annenin evlatlarına duyduğu tarifsiz sevgi ve sırlara dair iki büyük hakikat gün yüzüne çıktı.
Davetliler bu hikâyeyi duyduğunda, uzun süre konuşup tartıştılar. Zira yaşananlar tam anlamıyla bir mucizeydi!
Sizce bu sadece bir tesadüf müydü, yoksa kader miydi?
