Yıllar sonra gerçekleşen duygusal buluşmalarla ilgili sayısız hikaye var. Benim anlatacağım da bunlardan biri. Seherin babası, o henüz dört yaşındayken evi terk etti. Annesi, Seheri yalnız başına büyüttü; fakat tam bir aile ortamının eksikliği, Seherin üstünde derin izler bıraktı. Küçüklüğünden beri, annesine destek olmak için çabaladı, çünkü evin geçimini sağlayacak kimse yoktu. Okuldan arta kalan zamanlarda yarı zamanlı işler yaptı. Bu yüzden arkadaş çevresi neredeyse yoktu, dışarıya çıkmaz, içine kapanık bir hayat yaşardı.
Ancak annesi emekli olduktan sonra, Seher de biraz kendine zaman ayıracak duruma geldi. Bir gün, Emir adında bir gençle tanıştı. Kısa sürede yakınlaştılar, sonra Emir onu ailesiyle tanıştırdı. Bir süre sonra da Emir, Sehere evlenme teklif etti. Seherin çocukluğundan beri hayalini kurduğu o büyük düğünü yapmaya karar verdiler. Davetli listesini hazırlarken Seher, yıllardır görmediği babasını davet etmeye karar verdi ve ciddi bir şekilde düşündü bunu.
Fakat babasının ne adresini ne de telefonunu biliyordu. Emir, Sehere babasının kardeşine, yani amcasına davetiyeyi vermesini önerdi. O, nereye ileteceğini bilir, dedi. İşte, ufak bir aksilik yüzünden nikâh dairesine gitmekte gecikmişti. İstanbulda yağmur yağıyordu. Seher, gelinliğinin üstüne paltoyu geçirip aceleyle evden çıktı. O sırada yol kenarında bir araba ve başında uzun süredir görmediği babasını fark etti.
Bir an bile düşünmeden arabaya bindi. Yol boyunca gözyaşlarını tutamadı. İçinden, bu anı yıllardır beklediğini hissetti. Aralarında konuşacak çok şey vardı…
Bugün defterimi kapatırken, insanın ne kadar büyürse büyüsün, eksik kalan taraflarının hep tamamlanmayı beklediğini bir kez daha anladım. Babasını özleyen herkesin içindeki boşluk, bir gün ansızın yağmurlu bir günde dolabiliyor; o boşluk kapanınca da insan, hayatın en beklenmedik zamanlarında bile umut olduğunu fark ediyor.
