Eşim, sıcacık ve sevgi dolu bir ailede büyümüş. Ama babasının başına tam 57 yaşında tatsız bir olay gelmiş, annesi Hakka yürümüş. Tabii, kayınpederimin böylesine bir durumu kaldıramaması gayet normal, kim olsa zorlanırdı. Biz de düşündük taşındık, dedik ki kayınpederimin apartmanını satıp parayı bölelim, ve onu yanımıza alalım; ne zaman acısını biraz atlatır, o zaman kendi evine geçer. Mantıklı geldi.
Ben sanıyordum ki, en fazla altı ay bizimle kalacak; biraz toparlanınca kendi evini alır, yeni bir apartmana taşınır. Ama nerdeee! Adam bizimle yaşamaya bayıldı. Ne kira, ne fatura, ne market alışverişi, kuruş vermedi. Yemekler ona hazır, çamaşırları yıkanmış, odası pırıl pırıl. Sadece işe gidiyor, kalan her şey bana bakıyor. Adam mis gibi tatilde gibi.
Bu şekilde tam 11 yıl geçti! Sonra bir baktık, kayınpeder aniden hocalıktan terfi aldı; bize dersler veriyor, kurallar koyuyor, her şeyin başına geçmeye kalkıyor. Biz de iyice bunaldık. Dedik ki, tamam artık, ona şehir kenarında bir ev bulalım. Sağlığı yerinde, hala gayet genç; kendi başına rahatça yaşar.
Aldık ona bir ev, her şeyini ayarladık. Fakat kayınpeder hemen drama moduna geçti; kalp ağrısıymış, sancıymış, hep bahaneler üretiyor. Yani mevzu Beni bırakmayın, sizde kalayıma bağlandı. Ama yok yani! Benden de geçti, kendi ailemle huzur içinde yaşamak istiyorum. Çok yoruldum. Düşünüyorum, ne yapsam?
