Yıllar yıllar önce, Ayşe ortak arkadaşlarının düğününde eşiyle tanışmıştı. Birbirlerine ilk görüşte gönülleri kaynamış, o geceyi beraber geçirmişlerdi. Aralarındaki bağ öyle hızlı gelişti ki, birkaç ay sonra nikahlarını kıydılar ve aynı çatı altında yaşamaya başladılar. Bir süre sonra, Ayşe hamile olduğunu öğrendi. Ne var ki, hamileliği boyunca bir türlü ultrason yaptıracak fırsatı bulamadı; ya hastalanıyordu, ya işinden izin alamıyordu, ya da başka bir engel çıkıveriyordu.
Bu hamilelik Ayşe için pek kolay geçmedi. Sürekli halsizdi, mide bulantıları peşini bırakmıyordu, sırtı da sık sık ağrıyordu. Karnı büyüdükçe dışarıda yürümek daha da zorlaşıyor, çoğu zaman uzanmak zorunda kalıyordu. Doğumdan önceki son ay ise evden hiç çıkmadı. Eşi, Ayşeyi çok seviyor, elinden geldiğince ona destek oluyordu, ancak vakitlerinin çoğunu işinde geçiriyordu.
Doğum beklenenden erken başladı. Doktorlar Ayşenin yanından bir an ayrılmadılar. Peş peşe üç çocuk doğdu: iki kız, bir erkek. Ayşe şaşkınlık içindeydi. Eşi odaya girdiğinde gözlerine inanamadı. Bir anda üç evlat sahibi olmuştu.
Ayşe hastanedeyken, eşi çocuklara beşikler aldı. Ev küçük, tek odalı bir daireydi. Ne yazık ki, başka yerleri yoktu. Sonra günlük hayat başladı; uykusuz geceler, hastalıklar Eşi eski günlerdeki gibi olmasını hayal ediyordu; endişesiz sevgi, romantik akşamlar, uzun sohbetler. Fakat hiçbiri gerçekleşmedi.
Ayşe çocuklarla zor yetişiyordu. Eşine ayıracak vakti kalmamıştı. Sonunda eşi dayanamayıp bir sabah işe gitti ve bir daha gelmedi.
Ayşe her yeri aradı; hastaneyi, polisi, arkadaşlarını. Hiçbirinden sonuç çıkmadı. Meğerse eşi dayanamayarak bırakıp gitmiş.
O gün Ayşe güçlü olması gerektiğini anladı. Sonuçta çocukları ona emanetti. Annesi yanına taşındı ve birlikte çocuklara baktılar. Kolay değildi ama, güçlüklerle göğüs gerdiler. Ayşe, çocukları iki yaşına gelene kadar onlarla kaldı. Anneden gelen emekli maaşı ve çocuklara verilen devlet yardımıyla yaşadılar.
Günlerden bir gün, evlerinin yakınında yeni bir alışveriş merkezi açıldı. Ayşe de orada çalışmaya başladı. Çok çalışkan ve güvenilir biriydi; üstelik üç çocuk annesi olmasına rağmen işe alındı.
O günden itibaren işler kolaylaştı. Zamanla Ayşe bir bakıcı tuttu, annesi de rahatladı. Birkaç yıl sonra terfi etti. Kendine güveni arttı, güzel ve bakımlı bir kadın oldu. Bir gün, eski eşi şehre dönüp ailesini ziyaret ederken karşılaştı Ayşeyle.
Çocuklarını görmek ve Ayşeden af dilemek istedi. Yeniden başlamak isterim, dedi. Ayşe ona uzun uzun bakıp, bir daha o adamla birlikte olamayacağını anladı. Eski hissi çoktan sönmüştü ve bunu açıkça söyledi. Eşi ayrılırken Ayşe derin bir nefes aldı, içi rahatladı. Nihayet geçmişi geride bırakabilmişti. Ve önünde hala koca bir gelecek uzanıyordu.
