Ayşe iki kızını tek başına büyüttü. Onların babası, kızlar daha küçükken hayatını kaybetmişti ve Ayşe bir daha kimseyle evlenmemişti. Çünkü yeni bir adamın çocuklarına zarar vermesinden korkuyordu. Evlilikle çocukları arasında bir seçim yapmak gerekirse, hep çocuklarını tercih ederdi.
En büyük kızı, Elif, küçük olan ise Nilgündü. Elif genç yaşta evlendi ve bir kız çocuğu dünyaya getirdi; adını Derya koydular. Elif, eşiyle birlikte yaşamaya başladı, fakat bu evlilik uzun sürmedi. Yıllar sonra, elinde bir çocukla, Elif tekrar annesinin evine döndü.
Nilgün ise o sırada ablasına kızgındı. Ona göre, Elif annesinin evine bilerek dönmüştü; böylece Nilgün’ü oradan çıkmaya zorlayacaktı. Fakat yanılıyordu. Elif’in sağlığı kötüydü, doktordan kanser teşhisi almıştı. Derya, artık annesiyle değil, anneannesiyle yaşıyordu.
O dönemde Nilgün de evlenmişti ve iki çocuğu vardı. Ayşe’nin yaşlı halası ise Nilgün’e kendi apartmanını bıraktı. Hiç düşünmeden apartmanın tapusunu Nilgün üzerine yaptı, “Ne olursa olsun, annenin evinde hiçbir hak talep etmeyeceğim,” diyerek de güvence verdi.
Elif, Derya henüz on yedi yaşındayken hayata veda etti. Kısa süre sonra, Ayşe de hastalanmaya başladı. Bir gün Nilgün eve gelip Ayşeye şu soruyu yöneltti: “Anne, sen vefat edince apartman kime kalacak?”
Ayşe derin bir nefes aldı. “Nasıl yani? Derya alacak elbette. O yalnız, annesi gitti, babasıyla hiç ilgisi yok. Kızcağız sokakta mı kalsın?”
Nilgün öfkesini gizleyemedi: “Ama bak ben senin öz kızınım ve iki çocuğum var. Derya sadece torunun ve zaten büyüyünce bir ev satın alır. Apartmanımı bana geri ver!,” diye bağırdı.
Ayşe kararlıydı: “Hayır, baştan böyle anlaşmıştık.”
Nilgün, sinirle, “O zaman bir daha bu eve asla gelmeyeceğim!” dedi.
Artık Nilgün, Derya’nın derslerini yetiştirip anneannesine bakıp bakamadığına umursamaz olmuştu. Apartman kendisine kalmayınca annesiyle tüm bağlarını kopardı, bir daha arayıp sormadı…
