Geçen haftanın sonunda, eşimle birlikte onun ailesinin evine akşam yemeğine gittik. O zaman yaşanan yanlış anlaşılma aklımdan hiç çıkmıyor.
Her zamanki gibi, hepimiz sofrada buluştuk, çeşitli konular üzerine sohbet ettik. Ancak nedense sohbet dönüp dolaşıp benim işimi değiştirmem gerektiğine geldi, bu mevzuyu ortaya atan da eşimdi.
Aslında çok da yersiz değildi. Çünkü birkaç hafta önce, ailemin evinin yanında bir havuz yaptırmak fikri ortaya çıkmıştı. Yıllardır bunu gerçekleştirmek istiyorduk, bu yıl eşim sabırsızlanıp beklemenin anlamı kalmadığını söyleyerek işi hızlandırmak istedi.
Üstelik kış gelmeden arabayı değiştirmeyi de planlıyorduk. Yaz için ise üç yıldır gitmediğimiz deniz tatilini hayal ediyorduk. Fakat ailemizde çalışan yalnızca bendim.
Bu düzen bana gayet uygundu, işimden memnundum, şikayetim yoktu. Ancak çalıştığım şirket zor günler geçiriyordu, bazı çalışanlar çıkartılmıştı, kalanların maaşı da süresiz olarak azaltılmıştı.
Bu yüzden, sofrada birikimlerimizin olduğunu fakat bunların ancak mütevazı bir deniz tatili ve düşündüğümüz en uygun arabaya yeteceğini belirttim. Eğer fiyatlar değişmezse tabi.
Eşim ise önceliği kendi ailesinin havuzuna vermişti, bizim hayallerimizin önüne geçti. Ben bu duruma açıkça karşı çıktım. Konuşmanın sonunda bana tembelliğimi ve yeni bir iş bulmak için çaba göstermediğimi; kendisi ve ailesi için yeterli parayı kazanmadığımı ima etti.
Sofrada aynı hikaye tekrar edildi. Sakin kalmayı başaramadım, bir anda eşime, ailesine her ay zaten hatırı sayılır bir yardımda bulunduğumuzu sert bir şekilde söyledim. Öfkeyle, sofradaki yemeklerin bile neredeyse benim masrafımla hazırlandığını ağzımdan kaçırdım.
Keşke demeseydim, ama artık geri dönüşü yoktu. O sırada tabağımda ekşi çorba vardı ve eşim duygusal bir konuşmaya başladı. O kadar alınmıştı ki, hakkımda duymadığım şeyler işittim. Uzun süre dinleyemedim, sessizce kalkıp eve döndüm.
Eve vardığımda eşimin eşyalarını topladım ve onları ailesinin evine götürdüm. Böyle şekilde davranan biriyle aynı çatıda konuşmak bence kabul edilemez. Şimdi eve döndüm, kafamı toparlayamıyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum, her şey iyice sarpa sardı…
