Benim Ali ile olan evliliğim on sekiz yıl önce, hiç de kolay olmayan şartlarda başladı. Eski eşi, Zeliha, Ali’yi ve iki çocuğunu bir başka adam için terk etmişti. Birlikte, Zeliha ve Alinin biri erkek, biri kız olan iki harika çocuğu vardı. Çocuklar henüz üç ve dört yaşındayken Ali işsiz kaldı, bu da aileyi zor ve sarsıcı bir döneme sürükledi. Zeliha iş bulmaya ve çocukları geçindirmeye çalışırken, Ali ise teselliyi rakıda aradı ve kendi durumundan arkadaşlarına sürekli dert yanıyordu. İşte tam bu çetin zamanda, Zelihanın eski eşi onun peşine düşmeye başladı; Zeliha, maddi sıkıntının ve duygusal çalkantıların ağırlığıyla boğulmuş halde, nihayet kocasını ve çocuklarını geride bırakıp yeni bir hayatı seçti.
Çocuklar bakımsız ve yalnız kalınca, komşularımız elinden gelen yardımı yaptı; onlara yemek götürdüler, omuz oldular. O sırada Ali, kendi derdine öyle odaklanmıştı ki, eşinin gitmiş olduğunu fark etmedi bile. Gerçeğin farkına vardığında, iş işten geçmişti; çocuklar bir yurda verilmişti.
Alinin hayatına ben, Elif, bir arkadaşımızın düğününde girdim. Onun yaşadıkları kalbimi derinden etkiledi, aramızda anında bir bağ doğdu. Hayata bakışını değiştirmeye ve duygularını anlamasına yardım etmeye niyetlendim. Düğünden sonra, çocukları yurttan almayı teklif ettim. Kendi çocuğum olmuyordu, ama içten bir sevgiyle onları kendi evladım gibi benimsedim ve onlara ilk günden annelik yaptım. Onlar da beni öz anneleri gibi kalplerine aldılar.
On sekiz yıl boyunca, çocuklar benim gerçek anneleri olmadığımı asla bilmediler. Birdenbire Zeliha çıkageldi, çocuklarıyla irtibat kurmak ve onlara gerçek annelerini anlatmak istedi. Oğlumuz soğukkanlılıkla haberi karşıladı; benim anneleri olduğum konusunda hiçbir kuşkusu yoktu, sahiplenici ve sadıktı. Kızımız ise annesine kalbini açtı, onu bağışlamayı seçti. İlk zamanlar Zelihanın çocukların hayatına tekrar girmesine tereddütle yaklaştım; yıllar önce yaptıkları hem beni hem çocukları çok üzmüştü. Ama sonrasında, Zelihanın pişmanlık duyduğunu ve gerçek bir barışma istediğini gördüm.
Ettiğim dualarla ve derin düşüncelerle fark ettim ki, iki sevgi dolu anneye sahip olmak çocuklar için büyük bir nimet. Zelihanın çocuklarıyla ilişkisini güçlendirme çabasını desteklemeye karar verdim. Biliyorum ki anne olmak sadece dünyaya çocuk getirmekle olmuyor; onları sevgiyle ve şefkatle büyütmekle oluyor.
