Çocukluğumdan beri, zor durumda olan birine düşmanım bile olsa yardım etmeyi her zaman görev bildim. Eşimin annesini, yani kayınvalidemi, böyle birine benzetmemiştim hiç. Oysa tüm önyargılara rağmen kayınvalidem çok iyi kalpli, nazik ve çok terbiyeli bir insandır. Kısa bir süre önce kötü bir olay yaşadık: Kayınvalidem ağır bir hastalığa yakalandı, hastaneye kaldırıldı ve taburcu olduktan sonra uzun süre iyileşmesi gerekti.
Bu yüzden eşime danışmadan, onu evimize getirdim. Kayınvalidemle ilgileneceğimiz için içim rahattı. Eşimin annesine bu kadar iyi baktığım için kocamın mutlu olacağını sanıyordum; fakat eve doğru giderken kayınvalidem çok üzgündü, sanki bir şey sormak istiyor ancak bir türlü cesaret edemiyordu. Eve vardığımızda, ona yardımcı olup içeriye aldım, yatağını hazırladım ve mutfağa gidip ona sıcak bir çorba yapmaya koyuldum. Hem kayınvalidemi hem eşimi mutlu etmek istedim. Ne var ki, eşim geldiğinde işler beklediğim gibi gitmedi.
Annesini yatakta görünce, Bu asalak burada ne arıyor? diyerek onu hemen dışarı atmak istedi ve ben zorla engel oldum. Eğer ben olmasaydım, eşim kendi annesini dışarı atacaktı. Hala evliyiz ama açıkça söylemek gerekirse, onun bu tavrından dolayı çok hayal kırıklığına uğradım.
Hayat bazen beklenmedik şekilde karşımıza çıkar. Sevgi ve merhamet, kan bağıyla değil yürekle ölçülür. Etrafımızdaki insanlara sahip çıkmanın, onlara iyi davranmanın ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladım. Gerçek aile, birbirine zor günlerde destek olandır; ve bazen, bir insanın iyiliği, başkalarına örnek olur.
