Her şeyden kısmamıza rağmen, kocam geçtiğimiz günlerde oğlumuz için bir ev almak adına para biriktirme isteğini dile getirdi. Dünkü maaşını aldıktan sonra bana kesin ve net bir şekilde, Oğlumuz için ev almak için para biriktirmeye başlıyorum, dedi. Ancak bu sözleri pek hoşuma gitmedi. Bunun nedenlerini içimde tutamayıp bu satırlara dökmek istiyorum.
Yıllar önce, kocam para kazanmak için bizim şehrimize geldi. İnşaatlarda çalışıyordu, ki bu herkesin kolayca üstesinden gelebileceği bir iş değil. Benimle tanışmadan önce kazandığı paranın neredeyse tamamını annesine gönderiyordu, kendisine ise ancak harçlık kalıyordu. İş arkadaşları, Biraz da kendine ayır, ev için para biriktir, diye uyarıyordu ama o her zaman annesine destek olmaktan yana oldu. Oysa annesinin iki oğlu daha vardı ve onlar da ellerinden geldiğince annelerine yardım ediyordu; fakat yalnızca kocam tüm maaşını veriyordu.
Evlendikten sonra, annemle babaannemin evinde yaşamaya başladık. Evin duvarları yıllardır bir boya badana yüzü görmemişti.
Evliliğimizin başlarında kocam çok iyi ve düşünceli davranıyordu. Anneme ve babaanneme karşı ise biraz mesafeli ve soğuktu. Bunun geçici olacağını, zamanla tutumunun değişeceğini düşünüyordum. Değişti de… Ama kötüye doğru. Alkol almaya başladı, bana ve anneme karşı kaba davranmaya, evin bakımsızlığından şikayet etmeye başladı. O zamanlar en akıllıca çözüm boşanmak olurdu herhalde. Fakat kocam ısrarla çocuk istemeye başladı. Ben ise sanırım aşkımdan ve biraz da saflığımdan, çocuk doğunca her şeyin düzeleceğine inandım. Sonunda hamile kaldım ve bir oğlumuz oldu.
Ama işler düzeleceğine daha da kötüleşti. Sürekli para sıkıntısı çekmeye başladık. Doğum iznim boyunca aldığım maaş sadece çocuk bezi gibi temel ihtiyaçlara yetiyordu; bütçemiz alnımızdan akıyordu.
Annem kendi kıt maaşıyla faturaları ödüyor, üstelik kronik hastalığım olduğu için bana oldukça pahalı ilaçlar alıyordu. Geriye kalanla evin mutfağına ve ihtiyacına koşuyordu. Babaannem de küçük emekli maaşını kendi cenazesi için biriktiriyordu. Bir hayli biriktirmişti ama o birikimi de düğünümüz için bize verdi.
Kocamın ailesinin düğüne katkıda bulunacağını düşünmüştü ama oradan tek kuruş gelmedi. Büyük bir düğünümüz oldu; masraflar babaannemin birikimi ve kocamın maaşından çıktı. Oysa daha mütevazı kutlayabilirdik, fakat kocam ille de gösterişli bir düğün istedi.
Yedi yıllık evliliğimiz boyunca kocam kendi annesine sürekli maddi yardım gönderdi. Bu yıllar içinde annesinin evi baştan sona yenilendi, tüm eşyaları kocamın parasıyla alındı. Biz para darlığı çektiğimizde ise, kocamın annesine göndermek için sakladığı paraları tesadüfen bulduğum oldu. Bu yüzden çok tartıştık, bir daha yapmayacağına söz verdi.
Eşi vefat ettikten sonra kocam, abisiyle birlikte kardeşlerinin hak ettiği annenin evinden feragat ettiler, küçük kardeşlerine bıraktılar. Annesinin en küçük oğlu, anneleriyle pek ilgilenmemişti oysa. Sonuçta, kocam önce annesinin evini güzelleştirmeye çalıştı, sonra da miras hakkından vazgeçti. Bunca sene onu bu konuda ikna etmeye çalışsam da, Aile içi huzur olsun, diyerek buna yanaşmadı.
Çocuğumuz doğduktan sonra kocam bambaşka biri oldu. Bana karşı kabalaştı, market ve ev alışverişlerinde pintiliği arttı. Annemle sürekli sebepsiz yere tartışmaya başladı. Daha fazla içki içmeye başladı. Hem hastayım, hem çocuğumuz küçük, hem de doğum iznim bittikten sonra işten çıkartılma tehlikem var. Böyle bir dönemde kocamdan boşanmayı göze alamam. O da sanki bundan faydalanıyor, sürekli bana ve anneme Hepinizi ben geçindiriyorum, bu durumdan bıktım! diyerek yükleniyor. Oysa biliyor ki harcamalarımız annemden, babaannemden, benden ve biraz da kendisinden oluşuyor.
Ev almak hepimizin hayali. Defalarca üzerinde konuştuk ama sonuca varamadık, çünkü birikimimiz yok. Şimdi ise kocam gelirinin üçte birini biriktirmek istiyor. Bu da demek oluyor ki uzun yıllar boyunca daha da fazla kısmak ve neredeyse açlıkla sınanmak zorunda kalacağız. Ben buna karşıyım, ama kocam benim sözümü dinlemiyor, dediğim dedik davranıyor.
Ama asıl korkum, bu parayı oğlumuz için değil de, kendisi için biriktiriyor olması. Son zamanlardaki mesafeli ve huzursuz halini düşününce, sanki bizi daha fazla mahrum bırakıp parayı alıp bir gün çekip gidecek gibi geliyor bana.
Endişelerimi ona açıkça söyledim. O ise bana, Sen günün birinde boşanıp beni kapı dışarı edersin diye korkuyorum, dedi. İçimdeki öfkeyle, gerçekten birkaç kez bunu yapmayı istediğimi düşünmüştüm. Fakat böyle bir karar almak istemiyorum. Yeter ki anneme ve babaanneme bu şekilde kötü davranmaya devam etmesin, onu evden kovmak gibi bir girişimde bulunmam.
Ama maalesef kocam değişmek için hiçbir çaba göstermiyor. Bizim hayatımız, annem ve babaannemle, kocam için adeta bir kabusa dönüştü ve ben bu kabustan çıkış yolunu henüz göremiyorum.
