İki çocuğum var. Çocuklarımın babaları farklı. İlk çocuğum bir kız. Esra şu an 16 yaşında. Esra’nın babası nafakasını düzenli ödüyor ve kızımla sürekli iletişim halinde. İlk eşim artık başka biriyle evli ve o evlilikten iki çocuğu daha var, ama Esrayı hiçbir zaman ihmal etmedi.
Oğlum ise maalesef daha az şanslı. İki yıl önce, ikinci eşim aniden hastalandı ve üç gün sonra hastanede hayatını kaybetti. Aradan epey zaman geçti ama hâlâ ona veda ettiğime inanamıyorum. Sık sık düşünüyorum, kapı açılacak ve içeri girecek. Bana gülümseyip iyi günler dileyecek. Sonra bütün gün ağlıyorum.
Bu süreçte, eski eşimin annesi, yani kayınvalidem Ayşe ile birbirimize çok destek olduk. Ona da en az bana olduğu kadar ağır geldi; sonuçta eşim onun tek oğluydu. Birbirimize sıkıca sarıldık, bu zor dönemleri beraber atlattık. Sık sık aradık, ziyaret ettik, hep eşimden bahsettik.
Bir ara birlikte aynı evde oturmayı bile düşündük fakat Ayşe sonradan vazgeçti. Ve yıllar geçti, tam yedi yıl. Kayınvalidemle ilişkimiz hep güzel ve samimi oldu. Hatta bir arkadaş gibiydik.
Hatırlıyorum, hamile kaldığımda kayınvalidem bir gün babalık testi sözünü etti, neden bilmem. Meğer televizyonda bir program izlemiş, başka birinin çocuğunu yıllarca büyüten bir adamın sonunda gerçeği öğrenişini anlatıyorlarmış. Hemen, bunun saçma bir düşünce olduğunu söyledim.
Bir adam çocuğundan şüphe duyuyorsa, ona babalık değil, sadece pazar günü babalığı yapar, dedim.
Kayınvalidem ise bana inandığını, oğlundan hamile olduğumu düşündüğünü söyledi. Ama yine de, bir gün çocuğum olunca kayınvalidemin babalık testi isteyeceğini bekledim. O ise hiç bahsetmedi.
Bu yaz, kayınvalidem ağır hastalandı ve sağlığı hızla bozuldu. O yüzden ona daha yakın olmaya karar verdim. Bir emlakçı bulup ona bir daire almaya çalıştık.
Sonra Ayşe hastaneye kaldırıldı ve emlak işlemleri için eşimin ölüm belgesine ihtiyaç duyduk. Kayınvalidem halledemedi, ben de belgeyi almak için evine gittim. Belgeleri dosyada ararken, ilginç bir başka evrak buldum. Bir babalık testi belgesiydi. Meğer oğlum henüz iki aylıkken kayınvalidem gizlice test yaptırmış ve babalık kesinleşmiş.
Çok öfkelendim. Demek ki kayınvalidem bana hiç inanmamış! Sessiz kalmayıp her şeyi ona söyledim. Şimdi benden özür diliyor ve yaptığı hatayı kabul ediyor. Fakat hâlâ içimdeki öfkeyi bastıramıyorum. Yıllarca bana güvenmediğini öğrenmek büyük bir hayal kırıklığı yaşattı.
Kayınvalideme artık yardım etmek istemediğimi hissediyorum. Ama aynı zamanda, onun yardıma muhtaç ve yalnız olduğunu biliyorum.
Oğlumu babaannesinden mahrum bırakmak istemem, yardımıma ihtiyacı olduğunda destek olmaya devam edeceğim. Fakat aramızdaki eski sıcaklık ve güven artık geri gelmeyecek.
Hayatta bazen insanlar en yakınlarımızdan bile şüphe duyabilir, fakat affedebilmek insanın yüreğini büyütür. Gerçek dostluklar ve akrabalıklar, hataları bağışlamak ve gönül koyduğumuzda bile birlikte olabilmekle yaşar.
