Öfkemden kaynıyorum! Bugün yine annemle tartıştık, eşimin annesi ise beni aramaya bile tenezzül etmiyor. Aslında şanslı olduğumuzu düşünüyorduk; hem kendi annem hem de annemin eşi hayatta.
Ama şanslı kelimesi fazla iddialı; çünkü ikisi de kendi hayatlarını yaşıyor ve torunlarına pek ilgi göstermiyorlar. İkisi de oğlumuzun gittiği anaokuluna yüz metre mesafede oturuyor; yine de oğlumu anaokulundan almaya bir türlü yanaşmıyorlar. Ben de onu almak isterdim ama işim akşam saat 21.00de bitiyor, anaokulunun kapanış saatine yetişmem mümkün değil. Eşim de fabrikada vardiyalı çalıştığı için çoğu zaman oğlumuzu alamıyor. Kasabamızdaki insanların çoğu fabrikada çalıştığı için, anaokulunda çocukların saat 22.00ye kadar kalabileceği ek bir grup var; tabii ücreti de ayrı ödeniyor ve fiyatı da hatırı sayılır, aile bütçemizi iyice zorluyor, hem de büyükannelerimiz hayattayken!
Annem saat 18.00e kadar çalışıyor ve her gün eve dönerken anaokulunun önünden geçiyor. Artık kendi kişisel hayatı önceliğinde; üvey babamdan ayrıldıktan sonra hayatın tadını çıkarmak istiyor ve iş çıkışı dinlenip genç görünmek için yüz maskeleri yapıyor. Hafta sonlarını sinemaya gitmek, sergi gezmek, arkadaşlarıyla buluşmak gibi aktivitelerle doldurmuş durumda.
Oğlunuyani torunuyanında nadiren götürüyor, o da sadece hafta sonu. Torununun evdeki düzenini bozduğunu, sürekli etrafta koşturduğunu, meditasyonunu engellediğini söylüyor. Annem eğitim hakkında akıl vermeyi çok seviyor ama işin ucunda sorumluluk almak olunca hemen geri çekiliyor.
Eşimin annesinin hikayesi başlı başına bir olay. Hiç çalışmamış, hep ev hanımı olmuş. Aralarında üç yıldan fazla yaş farkı olmayan dört çocuğu var. Eşim onun en büyük oğlu. Dışarıdan bakıldığında torun bakımı için pek uygun biri gibi görünüyor; fakat o da çocuklarla zamanını doldurduğunu, şimdi ise başka işlerinden vakit bulamadığını, ev işleriyle meşgul olduğunu söylüyoryemek yapmak, temizlik, çamaşır, akşam eve gelenleri karşılamak, herkesi doyurmak ve tekrar ortalığı toplamak… Oysa en küçük oğulları; biri on sekiz, diğeri yirmi bir yaşında, gayet kendi işini görebilecek yetişkinler.
Bir keresinde büyük anne oğlunun çocuğunu almak zorunda kaldı ve o kadar sitem etti ki, Bütün işim altüst oldu, eve yemek yapmak bile yetişmedi, herkes yorgun ve aç geldi! diyerek bana, Bu çocuğu kendi için doğurdun, benim için değil! O yüzden bakımını da sen üstlenmelisin, dedi. Sonuçta, artık yardımına güvenmememizi de açıkça belirtti.
Bir süre bizimkilerin vardiyaları birbirine uydu, kreşte de çalışanların değişmesiyle halledebildik. Ama bir süre sonra düzen değişti, yeni gelen kişi akşam nöbetini almak istemediği için tekrar ek anaokulu ücretleri ödemeye başladık. Zaten bütçemiz iyice zorlanıyor. Büyükannelerimizin ikiyüzlülüğü üzülüyor insanı; bayramlarda, özel günlerde hep torunlarına ne kadar düşkün olduklarından, hangisinin en güzel hediyeyi aldığından bahsediyorlar. Ama bizim ihtiyacımız hediyeden çok gerçek bir yardıma.
Bu yüzden bugün annemi arayıp yalvardım, oğlumu anaokulundan alması için. Çünkü ek gruba ödeme yapacak durumumuz yok. Hem maddi olarak, hem de gerçek anlamda destek beklemeyi bırakalı çok oldu. Eşimin annesi de ekonomik olarak yardımcı olmuyor, Evdeki erkekler sürekli yiyor, paranın çoğu yemeğe gidiyor, diyor. Bu durumdan nasıl çıkacağımızı bile bilmiyoruz. Eşimle kazandığımız tüm para yiyecek, giyecek ve ev ihtiyaçlarına gidiyor, bir de üstüne iki kat anaokulu ücreti ödemek zorunda kalıyoruz. Büyükannelerimizi hediyelerle ilgilenmek yerine gerçek yardıma nasıl teşvik edebiliriz?
Hayat bazen beklediğimiz gibi şekillenmiyor; aileden umduğumuz destek gelmeyebilir. Önemli olan, kendi gücümüzle ve sabrımızla ilerlemeyi ve umudumuzu kaybetmemeyi öğrenmek. Gerçek sevgi ve destek bazen en yakınlarımızdan gelmese de, kendi hayatımızı kurmak ve kendi çocuklarımızın ihtiyaçlarına sahip çıkmak bize en kıymetli hayat dersini veriyor.
