Bugünkü günlüğümü yazarken hala şaşkınlıktan çıkamadım. İşten eve döndüğümde karşılaştığım manzara hâlâ gözümün önünden gitmiyor: Eşim, Elif, yoktu; bir yaşında oğlum, Alp, da ortada gözükmüyordu. O an içimi hem bir endişe hem de büyük bir merak sardı. Elif bu kadar ani, habersiz bir şekilde nereye gitmiş olabilirdi?
Kafamda türlü senaryolar dönüyordu. Cevap arayışıyla komşumuz İsmailin kapısını çaldım. Kapıyı açan İsmail kucağında Alple karşımda duruyordu. Meğer Elif, acil bir işi için Alpi ona bırakmış, bana bir şey söylememişti. İsmail çocuk bakımı konusunda tecrübeliydi, ama ben hâlâ Elifin neden böyle davrandığına kafa yoruyordum. Ne olursa olsun, Elif mikrodalga fırında bana yemek bırakmayı unutmamıştı; bunun için minnettardım.
Saatler ilerledikçe içimdeki huzursuzluk büyüdü. Yarım saat, bir saat, iki saat, derken beş saat geçti. Defalarca Elifi aradım ama cevap vermedi. Her geçen dakika kaygım daha da arttı. Sonunda Alp’i uyuttum ve bir yandan Eliften haber beklemeye başladım.
Gece yarısına doğru o beklediğim telefon geldi. Heyecanla telefonu açıp, nerede olduğunu, neler olduğunu sordum. Ama Elif sorularımı geçiştiriyordu, cevaptan kaçındı. Beklediğim açıklamayı alamadım. Sadece, eve dönmeyeceğini, Alpi bundan sonra tamamen bana bırakmaya karar verdiğini söyledi. O an, hayal kırıklığı ve şok arasında gidip geldim. Böyle bir şeyin olabileceğine inanamadım. Telefonu elimde tutarak bunun kötü bir şaka olmasını umdum; maalesef gerçekti.
Şimdi, Alpin hem annesi hem babası olmam gerektiği gerçeğiyle yüzleşiyorum. Böyle bir sorumluluğu omuzlarımda hissettiğimde içim korku ve endişeyle doluyor. Her zamanki gibi kendime, Bunu başarabilecek miyim? diye sorarken, elimde kalan tek şey Alpe en iyi şekilde bir hayat sunmak için çabalamak oluyor. Bugün yaşananları hâlâ aklımdan çıkaramıyorum; ama bir şekilde ayakta kalmak ve Alp için güçlü olmak zorundayım.
