Sevgilimle iki yıldır birlikteyiz ve bana evlenme teklifi etti. Elbette kabul ettim. Fakat hemen birlikte yaşamamızı istememesi beni düşündürdü.
O, ailesiyle üç odalı bir apartmanda yaşıyor, ben de öğrenci yurdunda kalıyorum. Evlilikten önce birlikte yaşayıp birbirimize alışmamız gerektiğini düşünüyorum. Bu fikrimi ona anlattım ama pek anlamamış gibi davrandı. Derken şansımız döndü; ailesi iki haftalığına başka bir şehre gitmek zorunda kaldı ve biz o süre boyunca birlikte yaşayabildik.
İyi bir ev hanımı olmaya çalıştım. Yemekler yaptım, evi sürekli temizleyip düzenli tutmaya özen gösterdim. Nişanlıma her gün farklı lezzetler hazırladım, onu mutlu etmeye çalıştım.
Ama bir eksiklik vardı: Bir gün ondan evi süpürmesini rica ettim, o da Bunlar kadınların işi, ben yapmam dedi. Kendi ailesinde erkeğin sadece maddi olarak sorumlu olduğunu, eşine yardım etmediğini söyledi. Sessiz kaldım ve belki birlikte yaşamaya başladığımızda değişir diye umdum.
Ailesi dönene kadar evi tertemiz yaptım. İyi bir izlenim bırakmak istedim. Kek pişirdim, akşam yemeğini hazırladım, sonra kendi evime döndüm.
Ertesi gün, nişanlım Kerem bana annesinin benden memnun olmadığını söyledi. Oysa ilk geldiğimde ev çok daha dağınıktı. Neden hakkımda kötü düşündü? Yaptığım yiyecekleri de beğenmemiş. Kendimi çok değersiz hissettim.
Sanırım Keremin annesi oğlunun evden ayrılmasını istemediği için bana karşı olumsuz davranıyor. Belki oğluna daha uygun bir eş adayı düşünüyor… Çünkü aileleri döndükten sonra Kerem bana karşı soğudu, artık pek görüşmüyor ve konuşmuyoruz. Düğün olacak mı, hiç emin değilim.
Hayatta bazen en iyi niyetle çaba harcasak da, karşımızdaki insanların bakış açıları ve alışkanlıkları değişmeyebilir. İlişkilerde sadece sevgiliyle değil, ailesiyle de uyum önemli. Kimi zaman hayal ettiğimiz gibi gitmese de, insan kendi değerini ve mutluluğunu unutmamalı. Çünkü gerçek huzur başkalarının değil, kendi seçimlerimizin peşinden gitmekten geçiyor.
