Çocukluğumdan beri, yardıma ihtiyacı olan bir düşmana bile el uzatabilecek bir insan oldum. Hiçbir zaman kayınvalidemi böyle biri olarak görmedim. Hepimizin aklında kalmış olan klişelerin aksine, kayınvalidem son derece nazik ve saygılı bir kadındır. Geçenlerde başına bir talihsizlik geldi: ciddi şekilde hastalandı, hastaneye kaldırıldı ve taburcu olduktan sonra uzun bir iyileşme süreci geçirmesi gerekti.
Bu yüzden, eşimle konuşmadan onu kendi evimize aldım. Eşimle beraber ona daha iyi bakabileceğimizi düşündüm. Kayınvalideme iyi baktığım için eşimin memnun olacağını sanmıştım; fakat eve götürdüğümüz yol boyunca kayınvalidem üzgün görünüyordu, sanki bir şey soracak ama bir türlü cesaret edemiyordu. Eve vardığımızda içeri girmesine yardım ettim, yatağını hazırladım, ona bir kase sıcak çorba yapmaya gittim. Hem kayınvalidemin hem de eşimin mutlu olmasını istiyordum. Ancak ne yazık ki, eşim eve geldiğinde işler ters gitti.
Annesini yatakta görünce, “Bu asalak niye bizim evde?” diye sordu ve onu dışarı atmak istedi. Zar zor engel olabildim. Ben olmasaydım, eşim öz annesini gerçekten dışarı atacaktı. Hala evliyiz fakat eşimin bu tavrı beni çok üzdü ve hayal kırıklığına uğrattı.
