Fatma, hamile misin?
Kayınvalidem Hatice ile aramız hep çok iyiydi. On yedi yıldır evliyim, eşimle birlikte iki oğlumuz var. Geçen yılın sonunda üçüncü kez hamile olduğumu öğrendim. Haticeye bunu doğum gününde, yani 1 Ocakta söylemek istiyordum ama çok endişeliydim.
Ailemizin tek başına, İstanbulda küçük bir iki odalı dairede oturuyor olması, neredeyse dördümüz zar zor sığıyorduk… O dönemde yaşım da 38 olmuştu ki, bu yaşta hamilelik oldukça riskli. Kısacası, Hatice’nin beni yargılayacağından korkuyordum.
Ama kayınvalidemin doğum gününde kendimi toparlamam gerekiyordu.
Ona gittim, daha eve girer girmez beni mutfağa yardım etmeye çağırdı. Anlaşılan Hatice çok sezgili bir kadın, her şeyi hemen fark etti. Durumu ona açıklamama gerek bile kalmadı.
Kayınvalidemin bu kadar anlayışlı olması beni şaşırttı, ama tepkisi daha da şaşırtıcıydı. Çok heyecanlandı, bize uzun zamandır bir kız torun istediğini söyledi.
Kayınvalidemin desteğiyle bu yaz bir kız çocuğu dünyaya getirdim. Annemiz üçüncü kez bize yine çok yardımcı oldu; bebeğe baktı, her durumda yanımızda oldu. Ona değer veriyor ve Haticeyi kendi annem gibi kabul ediyorum.
Kısa süre sonra kış geldi ve yeniden kayınvalidemin doğum günü için bir araya geldik, ama bu kez yanında küçük bir prenses vardı. Hatice mutfakta tatlılar, börekler yapmaya başlayınca ona güzel bir fırın almaya karar verdik.
Kutlama bitti. Ailemle birlikte eve dönüş yolundaydık ama Hatice bizi durdurdu. Bir anımızı alıp bir açıklama yapmak istedi.
Hatice, torunu için bize minnettar olduğunu söyledi; teşekkür için bizim evimize taşınmayı düşündüğünü ve kendi iki odalı dairesini bize vermek istediğini açıkladı. Şaşkına döndüm. Bir kez daha anladım ki, gerçek bir kayınvalideye ve dostluğa sahip olmak hayatın ender nimetlerinden biri.
Mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamımıza devam ediyoruz. Kayınvalideme hayranım ve onun hayattaki bilgeliğinden bir gün faydalanmayı umuyorum.
