Dört yıl doğum izninde kaldım. Çocuklar arasında neredeyse hiç yaş farkı kalmadı, ben de annelik görevimi yerine getiriyorum. Eşim iki işte birden çalışıyor, kendi evimiz var, yani halimizden memnunuz.
Sen 25 yaşına gelene kadar ne başardın ki? Önce bir kariyerin olmalıydı, kızım gibi, dedi kayınvalidem soğuk bir sesle.
Görümcem ise evlenmek için hiç acele etmiyordu, kendi hedefleri vardı. Gençliğini ve güzelliğini her şeyin önünde tutar, çocuklar için ömrünü feda etmek gibi bir niyeti yoktu. Bu onun tercihi, beş yıl önce ben kendi seçimimi zaten yapmıştım. Ama kariyeri de bir yere varmamıştı. Sırf kıskançlığından dedikodular yayıyor, herkesi çekiştiriyordu.
Görümcem vaktini boşa harcamazdı; dünyayı gezer, tatile çıkar, hayatın tadını çıkarırdı. Fakat bir ay önce, aceleyle kapımı çaldı ve benden yardım istedi. Çalıştığı yerdeki müdürü doğum iznine ayrılacakmış, yerine geçici bir yönetici aranıyor. En iyi projeyi kim hazırlar ise o, o koltuğa oturacak. Görümcem ise bilgisayardan pek anlamaz, kendi başına bu işi asla beceremezdi.
Kayınvalidem de üstüme gelmeye başladı, baskı yapıyordu. Projeyi ve çocukları aynı anda nasıl idare edeceğimi düşünecek halim yoktu. Yine de, eşimin annesi bana söz verdi; evdeki işleri tamamen üstlenecekmiş, yeter ki ben kızına yardım edeyim. Sonunda razı oldum.
İkinci gün, kayınvalidem aradı: Çocukları yanında alamam, köye gitmem lazım. Konservemi yapacağım, bu süreçte siz başınızın çaresine bakın, dedi. Sesindeki vurdumduymazlığa inanamadım.
Görümcem ise bir kere bile uğramadı. Ben geceleri uykusuz kalıp, sabaha kadar projede boğuşurken perişan oluyordum. İstedim ki ona yardım edeyim, ama zaman bulamıyorum. Çocuklarımla bir gün bile ilgilenen olmadı.
Nihayetinde, görümcem telefonda bağırmaya başladı: Neden hazır değil? Hani söz vermiştin! öfkeyle üsteledi.
Siz ve anneniz çocuklarıma bakacaktınız, siz de söz vermiştiniz. Hiçbir zaman gerçek bir iş için fırsat bulamadım ki! diye gayet sakin ama kırgın cevap verdim.
O ise öfkeye kapıldı, Kendim yapacağım, hiçbirinize ihtiyacım yok! dedi. Tabii ki hiçbir şey yapamadı, çünkü tembelliği galip geldi, o yüzden de yeni pozisyona ulaşamadı.
Sen ne kadar kötüsün! Kızıma bilerek tuzak kurdun. Ona kıskançlık ediyorsun! diye bağırdı kayınvalidem.
Artık kimseye bir şey açıklamama gerek yok. Eşimin de her şeyden haberi oldu, bana Artık kız kardeşimle görüşmeyeceksin! dedi. O yüzden şimdi bırakıyorum, onlar kendi başlarının çaresine baksın. Özgürler ve diledikleri gibi bağımsız olabilirlerSonra pencerenin önünde bir süre sessizce oturdum, çocukların oyuncaklarla oynarken çıkardığı neşeli sesleri dinledim. O anda fark ettim ki benim gerçek gücüm başkasının onayında değil, kendi ailemde ve emeklerimdi. Yıllardır hissettiğim eksikliklerin yerini bir huzur doldurdu. Artık kimsenin gölgesinde yaşamayacağım, kendi hikayemin kahramanı olacağım.
Akşam çocuklar yanıma kıvrılıp, Anne sen bizimle oynar mısın? dediklerinde, gülümsedim. O projeler, terfiler, başkalarının ağızları… Hepsi önemini yitirmişti artık. Hayatımda sahip olduklarım bana yetiyordu: Kendi emeğim, kendi seçimlerim ve sevgiyle örülü bu küçük dünya.
Telefonum bir kez daha çaldıama bu sefer açmadım. Sessizliği, kendi sesimi dinlemeyi seçtim. Balkona çıktım, gökyüzündeki yıldızlara bakarak derin bir nefes aldım. O anda, özgürlüğümün tadına vardım. Ve içimden dedim ki: Artık kendim için yaşayacağım. Gerçek başarı daima huzurda gizliymiş.
