Ben de bir yetimhaneden geldim anne babam vefat etmişti, akrabam da yoktu bu yüzden bir çocuk yuvasına yerleştirildim. On sekiz yaşıma bastığımda hemen çalışmaya başladım. Okula gidecek param yoktu. Çalışkan bir kızım ve hiçbir işten korkmadım. Sonra Aliyle tanıştım, birbirimize âşık olduk ve birlikte yaşamaya başladık. Aramızda iyi bir ilişki vardı, kavga etmezdik, birbirimize hep destek olurduk.
Fakat o asla beni eşi olarak görmek istemedi, hâlbuki ben, hiç sahip olamadığım gerçek bir aileye çok özlem duyuyordum. Dört yıl birlikte yaşadıktan sonra hamile kaldım. Oğlumun babası, yani sevgilim, bunu öğrenir öğrenmez ortadan kayboldu. Geriye bıraktığı tek şey, Şu an çocuk istemiyorum, annemlerle babam sana para gönderecek, çocuğu aldırırsın, yazılı bir nottu.
Evet, parayı gönderdiler ama ben asla kendi çocuğumu öldüremezdim. Ne kadar zor olursa olsun, çalışacak ve deneyecektim.
Günün birinde komşum beni karnımla görüp Bak demiştim; evlenmeden bir adamla yaşanmaz. Şimdi ne yapacaksın, ne yapacaksın bakalım! Hem de tek başına anne olacaksın, dedi.
Bu sözleri duyunca gerçekten çok kırıldım. Defalarca beni eleştirmeyi sürdürdü.
Zor zamanlar başladı hamileyken eskisinden çok daha fazla çalışmak zorunda kaldım. Tek tesellim, müdürümün durumumu anlayıp bana bir miktar fazladan para vermesiydi. Fakat hiç düşünmemiştim ki, yabancı insanlar da bir gün bana yardım edeceklerdi.
Bir akşam evde otururken kapı zili çaldı. Kapıda bir kadın elinde çantayla duruyordu. Meğer komşum herkese haber salmış, herkesin bana yardım etmesini istemiş. Kadınlar bana bir sürü kıyafet, oyuncak ve çeşitli eşyalar getirdiler. Kısa süre sonra elime para da gelmeye başladı meğer apartmanın bahçesini temizleyen yaşlı amca, bana ve doğacak çocuğuma desteğini esirgememiş.
Öyle bir zamanda yardıma en çok ihtiyaç duyduğumda tanımadığım insanların kapımı çalacağını hiç düşünmezdim. Allah razı olsun, ev sahibim bile kirasını azaltmaya başladı. Böylece, birçok insan sayesinde hem çocuğumu sağ salim doğurabildim, hem de onu büyütebildim. Oğlum mahallemizde herkesin sevgisiyle büyüdü.
Yıllar sonra babası oğlunu görmek istediğini söyledi. Kendi hayatında düzen kuramamış; anne babası bile artık torunlarını merak etmeye başlamış. Şimdi buna izin verip vermemek konusunda kararsızım…
Hayat bana öğretti ki, bazen en büyük desteği hiç ummadığın yerden alırsın. Ve her zorluğun ardında seni ayağa kaldıracak, iyiliğiyle yolunu aydınlatacak insanlar mutlaka vardır. Yaşam, umut ve dayanışmayı unutmamak gerek.
