Hayatı Geri Getiren Melodi: Bir Milyonerin Ay Işığı Sonatını Dilenci Bir Kızdan Duyunca Neden Titrediğini Anlattığı Günlük
Bazen kader, insanlığa en tuhaf oyunlarını sergiliyor. Rahatsız edici sandığımız bir an, geçmişimizin anahtarına dönüşebiliyor. Bugün İstanbulun en lüks otellerinden birinin göz alıcı, insanı adeta kör eden koridorunda böyle bir şey yaşadım.
**Birinci Sahne: İki Dünyanın Çatışması**
Tarihi, altın işlemeli piyano başında oturan ince, yıpranmış bir mont giymiş genç bir kız Bu göz alıcı ortamda bir yabancı gibi duruyordu. Tam o anda içeri girdim; ben, Selçuk Aksoy. Sayısız iş yatırımı, hesaplamalar, milyonlarım Uzun süredir kalbim matematiğe teslim olmuştu adeta, hislerim en az otelin mermerleri kadar soğuktu. Kızın yanında durup göz ucuyla küçümseyerek baktım ona.
**İkinci Sahne: Gurur ve Meydan Okuma**
Dizlerim ve cüzdanımdan güç alarak yaklaştım kıza, lüks ceketimin kolunu düzelttim.
Evlat, burası park değil, yağmurdan kaçacak yer arayanların mekânı hiç değil. Piyano çalabiliyor musun, yoksa sadece ısınmaya mı geldin? dedim, kaçmasını umarak.
Ama gözlerini birden bana kaldırdı; beklediğim gibi bir telaş yoktu bakışlarında, tam aksine sarsıcı bir derinlik vardı.
Sizin duymaktan unuttuğunuz ezgileri çalabilirim, dedi kısık ama kendinden emin bir sesle.
**Üçüncü Sahne: Zor Bir Bahis**
O an, haddinden fazla özgüvenli bulup kızı yola getirmek istedim.
Öyle mi? O zaman anlaşma yapalım. Eğer Ay Işığı Sonatını tek hata yapmadan çalarsan, bir hafta boyunca başkanlık suitinin anahtarları senin. Ama tek bir yanlış nota duyarsam, buradan gidecek ve bir daha bu kapıdan geçmeyeceksin. Var mısın?
Kız sadece başını salladı ve parmaklarını yavaşça tuşlara koydu.
**Dördüncü Sahne: Sesin Büyüsü**
İlk birkaç nota duyulmaya başladığında, otelin çalışanları bile susup kaldı. Sanki küçük bir kız değil, ruhunun bütün yükünü notalara akıtan biri vardı karşımızda. O an çok eminlikle dışarı atacağımı düşündüğüm kızım, içimi bir titreme sardı. Kasvet yerini şok duygusuna bıraktı. Birden onun ellerine dikkat kesildim ve serçe parmağında gümüşten üzeri söğüt dallarını andıran eşsiz bir yüzük gördüm.
**Beşinci Sahne: Geçmişin Gölgesi**
Elleri titreyerek cüzdanımdan eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardım. Fotoğrafta, yıllar önce yurt dışı kaosunda kaybolan ve hayatımda herkesten çok sevdiğim kadın vardı. Onun parmağında da aynı yüzük duruyordu.
Son akorlar koridoru çınlatırken, avizeler titreşiyordu adeta. Son nota havada kaybolduğunda bir adım öne çıktım, sesim çatladı:
Bu yüzük Nereden buldun bunu?
Kız yavaşça ayağa kalktı, üşüyen ellerini ovuşturdu.
Annemden kalan tek şeydi. Bana, bir gün bu müzik beni eve getirecek, derdi.
Yanına çöküp yüzümü ellerimle kapadım. Karşımda bir dilenci yoktu; on iki yıl önce öldüğünü sandığım öz kızımdı o. O gece başkanlık suitinde kalan biri değil, kanımdan canımdan parçam, geçmişimle geleceğimi birleştiren notaların sahibi vardı.
**Hayat bana bir kez daha şu dersi verdi: Bir insanı giysisine bakarak asla yargılama. Bazen senin kaybettim sandığın ruhunun yarısı, en alçakgönüllü görünen ellerde, bir melodinin ucunda saklı düşünüyor olabiliyor.**Bir süre ikimiz de konuşamadık. Ne lüks otelin duvarları, ne de zamanın ağır yükü o anın önüne geçebildi. Sessizce yere çömeldim, küçükken sık sık yaptığım gibi dizlerimin üzerine. O an fark ettim; milyonluk rakamlar, parıltılı başarılar o anın yanında yok denecek kadar küçüktü.
Kızım yanıma sokuldu, başını göğsüme yasladı. Kalbimde bir damla huzur büyüdü. Onca yıl aradığım sıcaklık, bir piyanonun altın tuşlarından dökülen bir melodiyle, dilenci sanıp küçümsediğim bir kızın gözlerinde bana döndü.
Baba Eve geldim, dedi fısıldayarak.
O otelin ışıkları, o gece bambaşka parladı. Hayatta bulunup da para ile ölçülemeyen birkaç mucizeden birini yaşadım. Ve anladım: Bazen bir kayboluş, en zor melodinin bile sonunda eve döndüren, umutla çalınan bir esere dönüşebilir.
Artık her sabah, otelin lobisinde kızımla baş başa, piyanonun başında güne başlıyoruz. Her tuş, hayatımızda kayıptan çok bulunanı anlatıyor, her ritim hem geçmişin gözyaşlarını hem de geleceğin tebessümünü taşıyor. Ve ben, nihayet bir melodinin ne demek olduğunu gerçekten anladım; çünkü hayat geri geldi.
