İki ay boyunca bir adamla birlikte yaşadım ve her şey yolunda gidiyordu ta ki annesiyle tanışana kadar. Sadece yarım saat süren akşam yemeğinde sorduğu sorular ve oğlunun suskunluğu bana gerçeği gösterdi ve o evden sonsuza kadar ayrıldım.
Ayhanla birlikte yaşıyorduk ve iki ay olmuştu. Hayatımız sıradandı; ne çok heyecanlı ne de çok sıkıcıydı, bir anlamda huzurlu ve güvenli hissettiriyordu. Ayhan sorumluluk sahibi bir adam izlenimi veriyordu: Bilişim sektöründe çalışıyor, nadiren dışarı çıkıyordu, alkol kullanmaz, evimiz ise hep derli topluydu. İkimiz de otuz yaşındaydık, hayatlarımızla ilgili mantıklı adımlar atıyor, geleceğe dair ciddi düşünüyor gibiydik. Birlikte yaşama kararını erken verdiğimizin farkındaydım ama bu, doğal bir adım gibi gelmişti.
İlk kez annesiyle tanışacak olmanın heyecanı vardı üzerimde. Ev yapımı bir tatlı aldım, sade bir elbise giydim, içimdeki tedirginliği bastırmaya çalıştımher Türk kızı gibi, sevgilisinin annesiyle ilk tanışma heyecanı yaşıyordum.
Ayhanın annesi, Emine Hanım, tam saat yedide kapıyı çaldı. Kendinden emin adımlarla içeri girdi, selamımı duymazdan geldi ve bakışlarıyla evi incelemeye başladı; adeta denetlemeye gelmiş gibiydi. Rafların önünde bir müddet durdu, başını salladı ve mutfağa geçip kendi kontrollerini sürdürdü. Hiçbir hareketinde sıcaklık ya da konukseverlik izi yoktu; sadece otorite ve kontrol…
Masaya geçti, dimdik oturdu, elleri dizlerinde, gözlerini bana dikti. O bakışın altında bir anda küçüldüğümü hissettim.
Evet, tanışalım bakalım, dedi. Biraz kendinden bahsetsene.
Lojistik alanında birkaç yıldır çalıştığımı söyledim. Gelirin ve işin düzenli mi? dedi anında. Sözleşmeli mi çalışıyorsun? Kanıtın var mı?
Şaşkınlık içinde, kibarca evet dedim, geçimime yettiğini ekledim. Ayhan hâlâ sessizce yemekleri servis ediyordu, sanki sıradan bir sohbetmiş gibi. Kendi evin var mı, yoksa yeni mi taşındın? Kendi evimi kiraladığımı söyledim.
Hmmm, dedi soğuk bir sesle. Biz sürprizlerden hoşlanmayız. Bazı kadınlar önce kendine yetiyor gibi görünüp sonunda erkeğin sırtına yük olur. Gittikçe daha huzursuz oluyordum. Eski ilişkilerimi, ailemi, sağlık geçmişimi, alkol kullanıp kullanmadığımı, borcum olup olmadığını, çocuk isteyip istemediğimi sordu.
Cevaplarımı kibar ve kısa tutmaya çalıştım ve gerginliğim gittikçe arttı. Ayhan hala susuyordu, sanki hiçbir şey olmamış gibi…
Yarım saat sonra sorusu geldi: Çocuk? Hiç çocuğun var mı?
Hayır, dedim boğazım kuruyarak. Bunu özel bir mevzu olarak görüyorum. Öyle bir şey yok! diye çıkıştı. Benim oğlumla birliktesin. O kendi ailesini, kendi çocuklarını istiyor, başkasınınkini değil. Doktora gitmen ve sağlıklı olup olmadığını, torun verebilecek durumda olduğunu gösteren belgeleri getirmen gerekecek. Masrafları da sen ödeyeceksin!
Ayhana döndüm. Omuz silkti. Normal, annem sadece endişeleniyor der gibi bir ifade vardı yüzünde. Annem kendini güvenceye almak ister, dedi sadece. Yapsan iyi olur, herkes rahat eder.
O anda anladım. Ben bir eş değildim, hayatındaki dengim değildim. Sadece annesinin gözünde kriterlerine uymamı bekledikleri bir adaydım.
Masadan usulca kalktım. Nereye gidiyorsun? diye çıkıştı Emine Hanım. Daha konuşacaklarımız bitmedi. Ben kalkıyorum, dedim. Sizinle tanışmak güzeldi ama bu ilk ve son olur.
Holde valizimi toplarken Ayhan arkamdan geldi. Abartıyorsun, dedi. Annem sadece benim geleceğimi düşünüyor. Hayır, dedim montumu giyerken. Senin annen bir eş değil, hizmetçi istiyor. Sen de bunu kabul ediyorsun. Ama ben etmiyorum.
Evi terk ettiğimde üzerimden büyük bir yük kalkmıştı. Ayhan sonra aradı, mesajlar attı, normal kadınların erkeğin ailesiyle uyumlu olduğunu söyledi, olay çıkardığımı savundu. Hiç cevap vermedim. Şimdi dönüp baktığımda, her şeyin bu kadar erken olması için sadece şükrediyorum; evlenmeden, yıllarımı böyle bir düzene adamadan önce bunu anlamıştım. İnsan bazen hayatta sadece o anda hayır demekle en büyük cesareti gösterir. Hayat Ayhanla daha konforlu olabilirdi belki, ama ben özgürlüğümü ve kendi değerimi, bir başkasının beklentilerine boyun eğmekten daha kıymetli buldum. Ve şunu öğrendim: Kendi sınırlarını bilen insan, kimseye boyun eğmek zorunda kalmaz ve gerçek huzur, kendini sevmekle başlar.
