Zorlu Sınavlardan Sonra Yeni Bir Hayata Giden Yol
Hayatımdaki Güçlükleri Aşmak ve Umudu Yeniden Bulmak
45 yaşına geldiğimde hayatım bir kabusa dönüştü: eşim beni terk etti, oğlumu bana karşı doldurdu ve sonunda tamamen yalnız kaldım. Ne derdimi paylaşabileceğim biri vardı, ne de sevincimi. Hayatta kalmak için mahalle ilkokulunda temizlikçi olarak iş buldum; biraz para kazanıp evimi kaybetmemek en büyük çabam olmuştu. Fakat boşanmanın verdiği sürekli stres, mahkeme süreçleri ve yorgunluk yüzünden işime odaklanamadım ve kısa sürede işten çıkarıldım.
O andan sonra her şey elimden kayıp gidiyordu: aile yok, ev neredeyse gitti ve özgüvenim yerle bir olmuştu. İstanbulun sokaklarında amaçsızca dolaşırken, kendimi zaman zaman süpürdüğüm çöp kadar değersiz hissediyordum. Yine böyle zor bir günde, düşüncelerime dalıp Beşiktaşta yürürken, birdenbire gözümü alan bir far ve ani fren sesiyle irkildim. Araba üstüme doğru geliyordu! Korkudan kıpırdayamadım, ancak şoför son anda durdu.
Arabadan uzun boylu, işçi tulumlu, gözleri sıcacık bakan bir adam çıktı ve Farkında mısın, az daha ölüyordun? diye bağırdı. Şoktaydım. Sadece başımı sallayabildim. Halimi gören adam, yumuşak bir sesle yardım teklif etti ve böyle tek başıma dolaşmamamı tavsiye etti. Tam o sırada yaşlı bir teyze yanında Kangal cinsi köpeğiyle yanımıza geldi ve adama dönerek, Yavrum, biraz anlayış göster, belki gerçekten desteğe ihtiyacı var, dedi.
Ona kızma evladım, belki şu an yardıma herkesten çok ihtiyacı var, dedi yaşlı kadın.
Bu beklenmedik karşılaşma hayatımda bir milat oldu. Okuldan tanıdığım Gülay Öğretmen ki o da hayatta çok zor günler görmüştü beni gönüllü olduğu bir kadın barınağında geçici olarak işte çalışmaya davet etti. Orada, hayatını kriz anındaki insanlara adayan eski psikolog Kadir Beyle tanıştım. İlgisi ve desteği dönüm noktasıydı, zamanla hem yol göstericim hem dostum oldu.
Kadir Bey sayesinde ücretsiz psikolojik destek gruplarına katıldım, resimle terapiyi denedim ve yeni beceriler öğrendim. Bir süre sonra fark ettim ki insanlara güvenmek mümkün; değerim geçmişle değil, bugünkü çabam ve kalbimle ölçülüyordu. Ne yaşarsam yaşayayım, yeniden başlamak için umut her zaman vardı.
Psikolojik destek grupları sayesinde güçlendim, sanat terapisiyle yeteneklerimi keşfettim ve zorlu hatıralarla baş etmeyi öğrendim.
Bu dönemde oğlum Emir de değişmeye başladı. O da zor zamanlardan geçti; terapi ve uzun sohbetler sonunda, yaşadıklarımızda sadece benim değil, hepimizin hataları olduğunu fark edebildi. Yavaş yavaş aramızdaki bağ güçlendi ve birbirimize yeniden inandık.
Aylar geçince bir kütüphanede işe girdim. Orada, çeşitli sıkıntılar yaşamış kadınlarla tanıştım; birlikte dertleşiyor, birbirimizi destekliyor, yeni beceriler edinmeye çalışıyorduk. Kendimi tekrar güçlü ve özgüvenli hissetmeye başladım.
Bir gün kütüphanede, kadın haklarını savunan, kriz yaşayanlara yardım eden genç bir kadınla Merve tanıştım. Benim değişime olan isteğimi fark etti ve kadınlara destek projelerine katılmamı teklif etti.
Değişmek için içindeki güç ve istek en büyük sermayen, derdi Merve.
Aynı zamanlarda, sosyal hizmetler ve psikolojiyle ilgilenmeye başladım. O eğitimlerde Elif adında, hayatta çok şey yaşamış deneyimli bir kadınla tanıştım. Elif bana kendini önemsemeyi, hakkını savunmayı ve yeniliklerden korkmamayı gösterdi.
Emirle ilişkimiz zamanla tamamen iyileşti. O artık yetişkin olmuştu. Beraber yürüyüşe çıkıyor, hayallerimizi paylaşıyor, planlar kuruyorduk. Onun samimiyeti ve sevgisi bana her gün ilham verdi. Bu süreçte anladım ki aile ve güven en büyük değer.
Bir gün, özgüvenim yeniden yerine geldiğinde, sorun yaşayan çocuklara yardım eden bir sivil toplum kuruluşunda gönüllü olmaya başladım. Geçmişte bana lazım olan desteği, aynı yoldan geçen çocuklara sunmak bambaşka bir tat verdi.
Gönüllülük yaşantıma anlam kattı, sevincimi pekiştirdi. Benim hikâyem de başkalarına umut olmaya başladı. Zamanla Merve ve Elifle kadınlara özel destek grubu kurduk. Orada yaşanmışlıklarımızı paylaşır, birlikte var olur, güçlenirdik.
Bir defasında bana benzeyen yollardan geçmiş, dezavantajlı çocuklar için öğretmen olmak isteyen genç bir adam geldi. Onun gözlerinde umudu gördüm, ona eğitimde yol gösterdik, ben de onun hayatına dokunmayı başardım.
O noktadan sonra hayatım yeni enerjiyle doldu. Makaleler yazdım, seminerlere katıldım, yaşadıklarımı paylaştım ki kimse umudunu kaybetmesin, geleceğe inansın diye. Yazdıklarım pek çok insana cesaret verdi.
Emir, başarılarımdan ilham alıp hayalini gerçekleştirmek için İstanbul Üniversitesinde ekonomi okumaya başladı. Her zaman birbirimize destek olup omuz omuza verdik, gerçek bir aile gibi hareket ettik.
Zamanla yeni projelere katıldım, genç kadınları ve anneleri destekledim. Onlara bilgi ve deneyimlerimi aktarırken, baş etmek için gerekli cesaretin kendi içlerinde olduğunu hatırlattım. Korkularını aşmaları için yanlarında oldum.
Bir gün, sosyal adalet ve hassas gruplara destek temalı büyük bir etkinliğe konuşmacı olarak çağrıldım. Yaşadıklarımı ve öğrendiklerimi anlattım, dinleyenlerin yüreğine dokundum. Bunu başarmanın hem kendi hayatımda, hem başkalarınki için ne kadar önemli olduğunu orada anladım.
Özel hayatımda Emirle ilişkimiz giderek güçlendi. Birlikte seyahat ediyor, hayaller kurup hayatı paylaşıyorduk. Aile, sevgi ve sıcaklık paylaşmanın hayatın özü olduğunu bir kez daha gördüm.
Sonrasında yazarlığa daha çok odaklandım. Geçmişimi, öğrendiklerimi kitap ve makalelerle paylaşmak, kadınlara güç aşılamak istedim. Bazı okurlarım, yıllar önce hissettiğim umutsuzluğun pençesindeydi; onlara en zor durumda bile pes etmemelerini öğütledim.
Ana düşüncem şu oldu: Her bir deneyim, ne kadar yıpratıcı olursa olsun, büyümenin, yeniden umut ve sevgi bulmanın bir basamağı olabilir. Bu yolculuğu sahiplenmek, değişime ve iyiliğe inançla ilerlemek gerekiyor.
Özetle; hayatım zorlukların ve keşiflerin iç içe geçtiği, bana güç ve bilgelik kazandıran bir yolculuktu. Her deneyime şükrediyorum; çünkü hepsinin sonunda kendimi buldum. Yolun ilerisi açık, fırsatlar ve yeni dostluklarla dolu Elimde kalan en kıymetli ders: Her günü anlamlı yaşa, hayata karşı umutlu ol, asla vazgeçme.
