Valentina sabah işe yetişmek için aceleyle evden çıkarken, bir anda telefonunu unuttuğunu fark ediyor. Hemen geri dönmeye karar veriyor, apartmanın asansörüne biniyor fakat asansör sekizinci katta arızalanıyor! Valentina çaresizce dışarı çıkarılmayı beklerken, birdenbire koridordan kocasının, Gürkanın sesini duyuyor. Yanında ise bir kadın var.
Bir tanem, diye usulca konuşuyor Gürkan. Seninle tekrar ne zaman buluşacağımızı sabırsızlıkla bekliyorum.
Bu akşam yine beraber olacağız, diyor kadın Nevresimden sonra seni bekliyorum.
Kocan bu akşam da gece nöbetinde mi?
Bütün hafta gece çalışacak, diye tatlı bir sesle karşılık veriyor kadın. Dokuz buçukta çıkacak, sabah ancak döner. Bu arada birazdan gelebilir, acele etmemiz gerek.
Şu asansör neden bu kadar bekletiyor ki? diye huzursuzca söyleniyor Gürkan.
Dört dakika kadar kapıda sohbet ediyorlar. Asansörün arızalandığını pek fark edemiyorlar; anladıklarında ise merdivenle inmeye karar veriyorlar.
Aralarındaki konuşmada Gürkan, Zehrasına geçirdikleri güzel anlar ve buluşmalar için defalarca teşekkür ediyor.
Başta Valentina, duyduklarının kendi eşi olduğuna inanmıyor. Kim bilir, belki koridordan geçen bir komşusudur diye düşünüyor. Ta ki Zehra, Gürkanın adını, daha da önemlisi kendi adını telaffuz edene kadar. O anda anlıyor ki, kocası apartman komşularından Zehra ile gizli bir ilişkisi var. Hem de sekizinci kattaki kırk numaralı dairede!
Valentinanın dünyası başına yıkılıyor.
Demek bu yüzden sekizinci kata çıkıyorsun, diye geçiriyor içinden Valentina. Gayet güzel ayarlamışsın! Bundan sonra akşam yürüyüşlerinin sebebini de öğrendim. Bakalım bu buluşmayı nasıl unutacaksın, ömrün boyunca aklında kalacak…
Bir süre sonra asansörcüler geliyor ve kapıyı açıyorlar. Valentinanın aklında ise çoktan bir plan şekillenmiş oluyor.
Saat akşam ona doğru Gürkan, alışıldığı üzere, “hava almak” bahanesiyle çıkmaya niyetleniyor.
Valecik, diyor Gürkan. Bir saatliğine çıkıyorum.
Dışarıda yağmur yağıyor, diye itiraz ediyor Valentina.
Yağmur mu?
Seni durdurmayayım ama istersen balkona çık, orada da hava alırsın.
Balkon olmaz, bana yürümek lazım. Yürüyüş sağlığıma iyi geliyor, anlıyor musun? Balkonda turlanmaz.
Ama yağmur var?
Şemsiye alırım, ıslanmayacağım.
Sen bilirsin, yine de bu akşam çıkmasan daha iyi olur.
Nedenmiş ki?
Bugün iyi günün değil Gürkan.
Ben bu batıl inançlara inanmam Valecik. Hadi ben gidiyorum, bir saat sonra dönerim.
Yarım saat sonra Gürkan, beklenenden çabuk dönüyor çünkü Zehranın kocasına biri Zehranın onu komşusuyla aldattığını haber veriyor!
Kapıyı açan Valentina, zinciri bırakmıyor.
Şemsiyen nerede? diye soruyor hafif aralık kapıdan. Üzerinde niye kıyafetin yok? Palton, ayakkabıların nerde?
Sokakta birkaç genç yanıma geldi, diyor Gürkan. Her şeyimi aldılar! Ayakkabım bile yok. Hadi aç, üşüyorum.
Eşyalarını topladım, diyor Valentina. Çöp şutunun orada. Zehraya da selam söyle.
Hangi Zehraya?
Sekizinci kattaki Zehraya.
Valentina kapıyı kapatıp televizyon izlemeye gidiyor.
İyi ki çocuklarımız büyüdü, ayrı yaşıyorlar, diye içinden geçiriyor. Böylesi ayıbı görmediler en azından.
Gürkan hemen çöp şutunun yanına koşuyor. Bavulunu buluyor, üzerini giyiyor ve biraz sonra apartmandan çıkıyor.
Sağa sola bakınıyor, taksi çağırıp annesinin evine gitmeye karar veriyor.
Tabii ki telefonu sevgilisinde, Zehrada kaldı. Tekrar eve dönerken Valentinadan telefonunu isteyecek ve… Yine asansörde sıkışıp kalıyor.
Çünkü o sırada apartmanın elektrikleri de kesiliyor. Gürkan da tıpkı Valentina gibi sekizinci katta asansörde mahsur kalıyor.
Elektrikler geri geldiğinde ve Gürkan dışarı çıkabildiğinde, Valentina zaten işe gitmiş oluyor. Anahtarı da zaten Valentinada.
Merdivenle inmek isteyen Gürkan, sekizinci katta Zehra ile karşılaşıyor. Zehranın da elinde bir valiz var, asansörü bekliyor.
Benim telefonum sende mi? diye soruyor Gürkan.
Evet, diyor Zehra, biraz korkarak. Üstelik eşyaların da bende.
Güzel…
Sonra, ikisi birlikte asansörden iniyorlar. Fakat çağırdıkları taksiler onları iki farklı yöne götürüyor…
