Bir kediye ihanet edildi, terk edildi ve ondan vazgeçildi Sırf bir test sonucu yüzünden, kışın o dondurucu soğuğunda.
Kedinin adı Cemildi. Kendi apartmanının girişinde buldular onu. Zavallı Cemil, bir o yana bir bu yana koşuşturuyor, acıklı bir şekilde miyavlıyor, soğuk demir kapıyı tırmalıyor hatta hiddetle dişleriyle ısırmaya çalışıyordu. Sokaktan fazlasıyla korkuyordu; çünkü o güne kadar hep sıcak bir evin içinde, huzur ve sevgiyle büyütülmüştü. Güven dolu bir ev kedisiydi; yanında geçen her komşuya, tanımadığı insanlara bile umutsuzca sokuluyor, ayaklarına sürtünüyor, tir tir titriyor, insanın gözlerinin içine bakıp adeta Ne olur, beni bu korkutucu dünyadan kurtar! diye yalvarıyordu. Henüz biraz önce petek başındaki yumuşacık yatağından kaldırılıp, kar, tipinin ve ayaz rüzgarın ortasına atılmıştı.
Olanların nedeni ise can sıkıcı derecede basitti. Sahibi, sosyal medyada güzel bir cins kedinin ücretsiz sahiplendirileceğini görmüş, ikinci bir kediyi sahiplenmeye karar vermişti. Fakat yeni kedinin koruyucusu, evdeki mevcut kedinin bazı testlerini istemişti. Testler yapıldı ve Cemilin FIV, yani kedi bağışıklık yetmezliği virüsü taşıyıcısı olduğu anlaşıldı. Oysa bu hastalık Cemilin sağlığında henüz hiçbir etki yaratmıyor, insanlara ya da köpeklere bulaşma riski kesinlikle taşımıyordu çünkü bu virüs yalnızca kediler arasında yayılıyordu.
Dahası, Cemilin bağışıklık sistemi güçlüyken hastalık sadece laboratuvar sonuçlarında bulunuyordu; virüs aktif hale geçmemişti. Yine de sahibi, Hasta bir kedi istemediğine, başına iş açmak istemediğine karar verdi. Konunun aslını öğrenmeye zahmet etmedi; hastalığın insanlara bulaşmayacağını araştırmadı, ne varsa kediciğe yükledi. Ve yıllardır yumuşacık yatağı, sıcak yuvası olan Cemili, kış günü soğuk sokağa çıkardı.
Olan biteni fark eden apartmanın kapıcısı oldu. Bir ara baktı ki, Cemil artık kapının önünde üzgün üzgün dolaşmıyor, karın üstünde kıvrılmış, donmak üzere, bütün vücudu titriyor ve gözleri kapanmak üzere Soğukta uyuyan kedinin başına ne geleceği belliydi. Kapıcı hanım onu görünce dayanamayıp görevli odasına aldı, ceketini yere serip kediciği kaloriferin yanına bıraktı ve yanında getirdiği öğle yemeğinden pilavını Cemille paylaştı. İşte o basit pilav ve sıcaklık, o anda Cemilin hayatını kurtardı.
Sonrasında Cemili hayvan barınağına götürdüler. Soğuktan ciddi şekilde etkilenmişti, hafif de hasta olmuştu ama erken müdahale ile toparlandı. Şimdi Cemil tamamen iyileşti, kilo aldı; insanlara karşı yine sevgi dolu güven besliyor. Kısırlaştırıldı, aşıları yapıldı ve veteriner karnesi var.
Daha yolun başında; henüz üç yaşında genç bir çocuk. Şefkat arayan, insanın boynuna sarılıp mırıldanmaya, yanak sürtmeye, kucağa atlamaya bayılan, gönlü insan sevgisinde, yüreği umutla dolu bir kedi o. Gönüllülerle her vedalaşma ona zor geliyor; yine kafesine dönmeyi hiç istemiyor. Cemil, sıcak bir evin, huzurun ve ilginin kedisi; hayatı için sevgi dolu bir yuva arıyor.
Hikayenin sonunda anlamak gerek ki, gerçek sahiplenme; iyi günde de kötü günde de vazgeçmemektir. Kediler de insanlar gibi, samimi sevgiyi ve sorumluluğu hak eder. Bir cana kapı açmak, onu asla yarı yolda bırakmamaktır; Cemilin tek isteği sevgi dolu bir yuva ve ona karşılıksız bir kalptir.
