Bir zamanlar hayat filmlerden bile güçlüydü; insanı en beklemediğin anda yakalardı. Sıradan başlayan hareketli bir İstanbul sabahı, Galata’nın eski taş sokaklarında bir anda gözyaşlarına boğulacak bir anıya dönüştü. Bu, Rabia ve Emirin hikâyesi; bambaşka hayatlardan gelen iki insanın, acı dolu bir geçmişte birleşen kaderleri.
Dar bir taş sokakta Rabia, mütevazı el arabasında mis gibi kokan simitleri satarak ayakta kalmaya çalışıyordu. Soğuk sabaha rağmen, sıcacık simitlerin buharı havaya karışıyor; ama Rabianın elleri hem yorgun, hem de korkudan titriyordu. Üç adam, pahalı takım elbiseleri ve ifadesiz yüzleriyle ona doğru yürüyordu. Önde Emir; iş dünyasında katılığı ve duygusuzluğuyla ün salmış bir milyarder.
Ne olur beyler… Ben kimseye zarar vermem. Başımın çaresine bakmaya çalışıyorum, vergimi de ödüyorum Sesi kısık ve titrek, eski önlüğünü göğsüne bastırmıştı Rabia.
Emir cevap vermedi. Sadece yaklaşarak tezgâhtan bir simit aldı. Bir ısırık aldıktan sonra dondu kaldı. Bakışları sertleşti, Rabiaya takılıp kaldı. Rabia, bu adamların semti yıkıp yerine yeni bir iş merkezi yapmaya geldiğini sanarak sessizce ağlamaya başladı.
Ne olur… Bütün umudum bu küçücük tezgâh dedi, nasırlı ellerini yüzüne kapatarak hıçkırdı.
O sırada Emirin yardımcısı ona bir telefon uzattı. Ekranda yıllar öncesinden, rengi sararmış dijital bir fotoğraf vardı. Emir önce fotoğrafa, sonra Rabiaya baktı. Gözleri büyüdü. Sanki zihninde iki yüzü karşılaştırıyordu; eski fotoğraftaki genç kızı ve önünde durmakta olan kadını.
Derken, Rabianın titreyen parmağındaki gümüş yüzük dikkatini çekti. Üzerinde el işiyle oyulmuş bir lale deseni vardı. Emirin nefesi kesildi, yanılmadığını anladı.
Pahalı takım elbisesini, ayakkabısına bulaşan çamuru düşünmeden yere çantasını bıraktı… Ve dizlerinin üstüne çöktü yaşlı kadının önünde. Onun nasırlı elini tuttu ve neredeyse fısıldar gibi sordu:
Babaanne Rabia… Sen misin?
Rabia irkildi. Gözlerinde hafızasının ışığı çaktı, kalbi kısa bir an için duracak gibi oldu.
Emir… Oğlum… Sen misin? dedi, usulca onun yüzüne dokunarak.
O anda sanki dünya sustu. Emir artık soğuk iş adamı değildi, yıllar önce Galata’daki yangınla evinden koparılmış küçük çocuktu. O faciada başka bir aileye verilmiş, ona babaannesinin öldüğü söylenmişti. Rabiaya ise torununun kurtulamadığı anlatılmıştı.
Ömrüm boyunca seni aradım… Şirketler kurdum, paralar kazandım ama hep bir gün seni bulacağıma umut ettim… Ne olurdu bilsen, bu kadar yakın olduğunu hiç tahmin edemedim dedi, gözyaşlarını saklamadan.
Rabia, Emiri kendine çekip sımsıkı sarıldı, mutluluğundan gözyaşlarına boğularak.
İçim hep biliyordu senin yaşadığını… Her akşam adını dua ile anıp hasretinle uyudum dedi.
O gün, Rabia bir tane bile simit satamadı. Emir, onun o nasırlı elinden tuttu ve birlikte arabasına yürüdüler. Eski tezgâhı orada kaldı, ama Emir en kıymetli hazinesini yanına almıştı: ailesini.
Semt yıkılmadı, tersine Emir kısa sürede burada yaşlılara yardım merkezi yaptırdı. Merkezin adı Rabia Nine oldu; bir daha hiçbir yaşlının korkuyla sokaklarda kalmaması için.
Hikâyenin dersi:
Nereden geldiğini asla unutma…
Ve kimseyi dış görünüşüne göre yargılama.
Bazen eski bir önlüğün altında, hayatındaki en değerli insan saklıdır.
