Büyük iş merkezlerinden biri olan Kervan Plazanın lüks ofislerinde nadiren bu kadar yoğun duygular yaşanıyordu. Aras adı rakiplerinde korku yaratan bir patrondan fazlası olmayan bir iş adamı odasında ayakta duruyordu, yüzü öfkeyle kıpkırmızı kesilmişti.
Aras, elindeki zarif hilal şeklindeki gümüş kolyeyi ağır ceviz masanın üstüne sertçe fırlattı. Yanında duran asistanı, Elif, irkildi.
Açıkla bakalım, rahmetli anneme ait bu kolye ucu senin çantanın dibinden nasıl çıktı? diye sordu Aras, sesi buz gibi öfke ve kırgınlıkla doluydu.
Elif bir adım geri çekildi, gözleri bir anda yaşla doldu. Titreyen elleriyle bluzunun yakasından incecik bir gümüş zinciri çıkardı. Zincirin ucunda, aynı hilalin öbür yarısı duruyordu.
Ben hiçbir şey çalmadım! diye hıçkırdı Elif, kolyeyi sıkı sıkı avucunda tutarak. Yetiştirme yurdu müdürü verdi Bu benim öz ailemden kalan tek parçam!
Tam o sırada odanın kapısı sertçe açıldı. Arasın eşi Meltem içeri girdi, elinde bir tomar finans raporu vardı. Elifin elindeki kolyeyi görünce bir anda irkildi, yüzündeki renk bir anda uçtu.
O kolye nereden geçti eline?… dedi Meltem, sesi titreyerek. Elindeki kağıtlar yere siyah beyaz karlar gibi savruldu. Meltem, Elife hem korku hem umutla bakıyordu.
SON BÖLÜM
Odada ağır bir sessizlik yayıldı. Aras, renkten renge giren eşiyle ağlayan asistanı arasında şaşkınlıkla bakışıyordu.
Meltem? Ne oluyor burada? dedi, öfkesi yerini endişeye bırakırken.
Meltem güçlükle bir adım attı, gözleri bir an olsun masadaki iki hilal ucundan ayrılmadı. Onlar, adeta bir bütünün birleşmeyen iki yarısıydı.
Aras dedi, sesi incecik titreyerek. Yirmi beş yıl önceki o kışı hatırlıyor musun? Ankara… hastane odası? Sana kızımızın doğar doğmaz yaşamını kaybettiğini söylediler.
Arasın kaşları çatıldı, eski yaralar tazelenmişti.
Şimdi niye açıyorsun bu konuyu? Hayatımızın en acı günüydü o.
O gün anlatılanlar yalandı! diye haykırdı Meltem, yüzünü elleriyle kapayarak. Babam o zamanlar işlerin tehlikeye girdiğini, uygunsuz bir evlilikten olacak çocuk her şeyi mahveder diye tehdit etti. Benim şuurum yerinde değilken imza attırdı. Onu iyi bir aileye verdiklerini söyledi, fakat ben ben kızımın beşiğine annenin kolyesinin diğer yarısını sakladım. Belki bir gün…
Elifin gözyaşları bir anda durdu. Önünde dura dura soğuk, mesafeli bir müdür gördüğü kadının aslında paramparça bir ana yüreği olduğunu o an anladı.
Yani diye inledi Elif, sesi zar zor duyuluyordu. Ben, sokaktan bulunan bir yetim değil miyim?
Meltem titreyen parmaklarıyla Elifin yanağına dokundu.
Kolyenin iç yüzünde bir harf olmalı A harfi. Baban Arasın baş harfi.
Elif kolyesinin hilalini çevirdi. Soluklaşmış gümüşte minik zarif A harfi tüm netliğiyle duruyordu.
Aras dermansızca deri koltuğuna çöktü. Sahip olduğu para, iktidar, her şey bir anda anlamını yitirdi. Yirmi beş yıl önce öldü sandığı kızına hırsızlıkla suçlamıştı.
Ayağa kalktı, Elife doğru dönüp, gözyaşlarını saklamadan, onu önce tereddütle, sonra sımsıkı, kaybedecekmiş gibi sarıldı.
Beni affet, diye fısıldadı Babanın cehaletini affet
O akşam Kervan Plazada ışıklar söndü. Ancak o aile için yirmi beş yıl karanlığın ardından nihayet güneş doğmuştu. Olmayan bir hırsızlık, kaybolan hayatların gerçeğini açığa çıkardı; Ailesini yeniden bulduğunda, insan, en değerli servetine kavuşmuş olur.
