Sadece İkimizin Bildiği Sır
Yıllar geçti, bu olayı acı hissetmeden ve içimdeki utanç ve minnettarlık karışımı olmadan hatırlayabilmem uzun zaman aldı. Şimdi otuzlarımda, evliyim, bir kızım var ve hayat çoktan yerli yerine oturdu. Ancak hâlâ o hikaye, o sır; onunla ikimizin tuttuğu o sırrı, hatalarımın bir hatırası olarak kalbimde taşıyorum… ve etrafında, seni diğerlerinden, dünyadan ve en önemlisi kendinden kurtarabilecek bir insanın olması o kadar önemli ki.
On sekiz yaşımdayken, babamın en iyi arkadaşı Murat’a deli gibi aşıktım. Benden neredeyse yirmi yaş büyüktü, zeki, sakin, kibar bir adamdı. Geçmişi olan tipik bir adam: Yıllar önce boşanmış, Yalova’daki belediyede çalışıyordu, her zaman iyi bir parfüm ve kahve kokardı.
Benim için o, filmlerden bir sahne gibiydi: nazik, dikkatli, sessiz bir sesi ve içine dalıp kaybolabileceğiniz gözleri vardı. Ona hayranlık duyardım, günlüğüme soyadını kendi ismimin yanına yazardım, kitaplarda anlatılan aşkın bu olduğuna inanırdım.
O ise… Neler olup bittiğini görüyordu. Ama Allah’tan, hislerime ne flört ederek ne bir jestle ne de en ufak bir ima ile karşılık vermedi. Son derece taktirdi. Kendine hiçbir sınır aşmadı, ben gençliğin ateşiyle onu kışkırtmaya çalıştım yaptığımda bile.
Uzaklaştığında içine kırgınlık doldu. İntikam almak istedim — o zamanlar düşündüğüm buydu. Ve herkesin kötü bir üne sahip olduğunu bildiği Kerem’le görüştüm: ailesi sorunlu, aylak, boşboğaz bir genç. Ailem onu bırakmam için yalvarıyordu, annem ağlıyor, babam bağırıyordu. Murat bile müdahale etmeye çalıştı, bir uçuruma doğru gittiğimi anlattı. Ama ben… sinirlenmiştim. Kıskandığını düşündüm. Beni kontrol etmek istediğini… Herkesin “uslu bir kız” olmamı istediklerini düşündüm.
Herkesi görmezden geldim. Ve sonra hamile olduğumu fark ettim.
Kerem haberi duyar duymaz kayboldu. Tek başıma, korkmuş, kızgın ve küçülmüş halde kaldım. Anneme söyleyemezdim — zaten zor durumdaydı, babam ise o zamanlar kalp krizi geçiriyordu. Herhangi bir haber onu daha çok sarsabilirdi. Geceleri yastıkta ağlıyor, nereye gideceğimi bilmiyordum.
Bir gün, tüm cesaretimi toplayıp Murat’ın kapısına gittim. Kapıyı açtı ve onun eşiğinde ağladım.
Hiçbir şey sormadı. Sadece şöyle dedi:
— Hadi, halledelim.
Ve hallettik. Daha önce asla anlamadığım bir şey olan eski eşi, mükemmel bir kadındı — yetenekli bir kadın doğum uzmanı. İlk ultrasona girdiğim andan sonuna kadar benimle ilgilendi — ne yazık ki bu benim için kürtaj anlamına geliyordu.
Murat her şeyi kendi başına halletti: randevuları ayarladı, masrafları karşıladı, yanımdaydı. Eleştirmeden, suçlamadan, ders vermeden. Sadece yanımdaydı. Her gün.
Onun ebeveynlerime asla bir şey söylemediğini biliyorum. Beni ve ailemi dehşetten, acıdan, utançtan ve üzüntüden kurtardı. Onurlu bir adam olarak davrandı.
Birkaç ay sonra beni bir kafeye götürdü, sessizce oturup konuşmadan kendimizi bulduktan sonra yumuşak bir şekilde dedi ki:
— Baban çok kötü durumda. Doktorlar umut vermiyor. Bir donör bulsalar bile, ameliyatı kaldıramaz.
İçimde bir şeylerin öldüğünü hissettim. Babam bir hafta sonra vefat etti. Tüm bu süre zarfında Murat yanımızdaydı. Benimle birlikte ağlıyor annemle konuşuyor, cenaze işlemleriyle ilgileniyordu. Acımdan korkmuyordu. Birlikte ağladık.
Yıllar geçti. Murat çoktan taşındı, İzmir’e gitti, tekrar evlendi. İletişimimiz yok, sadece arada sırada kısa mektuplar yazıyoruz. Ama hep hatırlayacağım. Sessizliği için. Koruması için. Çocukça aşklarıma boyun eğip hayatımı mahvetmediği için.
O sıralar ne düşündüğümü bilmiyorum. Belki onda babamı arıyordum, belki bir kahramanı. Ama o, beni yüzüstü bırakmadı. Kendi onurunu ve benim gururumu korudu.
Ve bu sırrı hâlâ ikimiz saklıyoruz. Kimse bilmiyor. Ne annem, ne eşim, ne de en yakın arkadaşlarım. Sadece o ve ben.
Bazı zamanlarda, bu dünyanın hâlâ Murat gibi insanlar sayesinde ayakta durduğunu düşünüyorum. Sessiz kalmayı, anlamayı, affetmeyi ve yanında olmayı bilen insanlar. Merhamet değil, aşk dolu insanlar. Gerçek aşk. Romanlarda olduğu gibi değil. Hayatları kurtaran türden olanlar.
Bu hikaye beni yok edebilirdi. Ama sonunda beni daha güçlü bir insan yaptı. Sadece bir insan olduğu için.
