Bazen hayat seni karanlık yollarla sürükler, acı, utanç, yorgunluk ve korku dolu bavulları taşımaya zorlar. Ama bir gün gelir, hepsini yere bırakır, omuzlarını dikersin ve ileri bir adım atarsın. Bilinmezliğe. Özgürlüğe. Kendine. Benim de başıma böyle geldi. Şimdi geriye baktığımda, boşandığım kadından önceki halimle tamamen başka bir insanmışım gibi hissediyorum. Unutulmuş, kaybolmuş ve kırılmış biri.
Adım Ayşe. Gaziantepliyim, şimdi 52 yaşındayım. Bir zamanlar, çok eskiden, aşk olmadan evlendim. İstediğim için değil, “böyle olması gerektiği” için. Bizim mahallede ve o zamanlarda, 25 yaşında kocasız bir kadın ayıplanırdı. Herkesin bir baskısı vardı — anne-babam, teyzeler, komşular. Bir arkadaşımla sinemaya gidemezdim, “Bir erkek arkadaşın var mı? Ciddi mi düşünüyorsunuz? Ne zaman evleneceksiniz?” diye sorguya çekilmeden.
Ve işte evlendim. Eski sınıf arkadaşım Mehmet’le. Sıradandı, hatta fazlasıyla sıradan. Ne özel bir vasfı vardı ne de hırsları. Ama bir pasaportu ve yüzüğü vardı. Ailem derin bir nefes aldı. Ama mutluluk getirmedi.
Sonra kızlarım doğdu — peş peşe. İşte bu benim mutluluğumdu. Anne olmayı, onlara elbiseler dikmeyi, saçlarını yapmayı çok seviyordum. Bu beni hayatta tutuyordu. Ev, kızlar, iğne iplik — bu dünyada soluk alıyordum. Ama para konusunda inanılmaz sıkıntıdaydık. Kocam çalışmayı bilmiyor ve istemiyordu. İş değiştiriyor, bırakıyor, tekrar arıyor, tekrar içiyordu. Ve her seferinde daha da batağa saplanıyordu.
Başlangıçta sabır ettim. Sonra önerdim: “Evde dikiş diksem, biraz para kazanırız.” O ise küplere bindi: “Kadın evinde otursun, aileyi geçindirmez!” Ama kısa sürede konuşacak kimse kalmadı — içkiyi bırakmadı. Şişeler depoda birikiyordu, umutlarımın anıtı gibi.
Sonra — kriz. 90’lar. Hiç iş yok. Büyük kızım mezuniyete hazırlanıyor, küçük olan ergenliğin eşiğinde, ama evde sarhoş bir koca ve boş bir buzdolabı var. İlk defa bana bağırarak ve şiddet kullanarak saldırdığında, artık bu işin bittiğini anladım. Bu artık aile değil, hayatta kalma savaşına dönüşmüştü.
Ertesi gün yeni bir darbe: boğazımı sıktı, kulağıma hırlayarak “Paraları nereye sakladın, karı?” dedi. Zar zor nefes alıyordum. Büyük kızım yetişti — onu çekip aldı, komşulara haber verdi. Onu evden çıkardılar. Sonra dava oldu. Boşandık. Bölünecek bir şey yoktu — hiçbir şeyimiz yoktu.
Ben kaldım. İki kızımla birlikte. Üzerimde dayak iziyle ve dağılmış bir ruh haliyle. Geleceği olmayan bir şehirde. Ama — kaldım. Hayattaydım. Ayağa kalkıyordum.
Kızlarım bana kanat oldu. Büyük kızım uzaktan eğitim alıp garson olarak çalışmaya başladı. Ben de — dikiş makinamı çıkardım tekrar işe koyuldum. Diktim, tamir ettim, uyarladım, dönüştürdüm. O yıllarda insanlar fazla lüks tüketemiyordu — ne bulurlarsa giyiyorlardı ve ben kısa sürede müşteri topladım.
Yavaş yavaş kendimizi toparlamaya başladık.
Sonra — bir mucize. Büyük kızım bir yabancıyla tanıştı. Nazik, iyi bir çocuk. Mütevazi bir düğün yaptılar ve gittiler. Bir yıl sonra babaanne oldum. Yardım gönderiyorlardı. Et almaya başladık. Geceleri huzurla uyuyabiliyordum.
Küçük kızım da hayal kırıklığına uğratmadı. Çalıştı, çabaladı. Sonunda Amerika’da üniversiteye girdi — büyük ablası hem maddi hem de manevi olarak ona destek oldu. Tek başıma kaldım. Evet, zordu, kalbim isyan ediyordu. Ama biliyordum — bu onların geleceği içindi.
Bir gün büyük kızım aradı ve dedi ki:
— Anne, tatili hak ettin. Pasaportun çekmecede mi? Bak. Seni bir gemi turuna yazdırdım.
Önce yanlış anladım sandım. Gemi turu mu? Ben mi? Devasa bir gemide buldum kendimi, her şey parlıyor, egzotik kokuyor, kadınlar kahkaha atıyor, arkalarına bakmadan ve erkekler gözlerinin içine bakıyorlar. Orada bir prensle karşılaşmadım. Ama… kendimle karşılaştım. Gerçek kendimle.
Geceleri güvertede duruyordum, suyun gemi gövdesinin altında nasıl ayrıldığını izliyordum ve düşündüm: hayatta kaldım. Başardım. Beni yıkan adamdan uzaklaştım ve evimi yeniden inşa ettim. Sadece yaşıyor değildim — yeniden hayal kurmaya başlamıştım.
Döndüğümde durmamaya karar verdim. Fotoğraf makinesini elime aldım. Şimdi hobim — Türkiye’yi gezmek ve fotoğraf çekmek. Arkadaşlarımla seyahat ediyoruz, küçük şehirleri, tabiat parklarını, tarihi camileri keşfediyoruz. Fotoğraf çekiyorum — ve kızlarıma gönderiyorum. Ve bana diyorlar ki: “Anne, sen bizim en güçlü kadınımızsın. Ve en mutlumuz.”
Şu anda zengin değilim ama her şeye sahibim. Özgürlük. Gülümseme. Ve kendime olan inanç.
O karanlık yıllar geride kaldı. Önümde ise ışık, yeni yollar ve ben varım. Gerçek ben.
