35 yıllık evliliğin ardından, kocam başka bir kadına gittiğinde, nihayet kendim hakkında düşünmediğimi fark ettim.
Eşim Ali beni, 35 yıllık birlikteliğimizin ardından başka biri için terk ettiğinde hissettiğim acıdan çok eksik bir boşluktu. Yıllarca birlikte birçok zorluktan geçtik, iki çocuk yetiştirdik, bir ev kurduk ve zor zamanlarda birbirimize destek olduk. Şimdi ise yalnız kalmıştım, kalbim kırık ve hayatımdaki her şeyin çöktüğünü hissediyordum.
Ali, sessizce valizini toplayıp gittiği o gün, pencerede hareketsiz duruyordum. Hayatımı dışardan izliyormuşum gibi hissettim: Ailesine adanmış bir kadın, şimdi gereksiz birine dönüşmüştü. Çocuklar çoktan gitmişti, ev bomboştu ve uzun yıllardan sonra ilk kez kendimle baş başaydım.
Başta bunun nasıl olduğunu anlayamadım. Yanlış mı bir şey yaptım? Her daim iyi bir eş olmaya gayret ettim — özenli, anlayışlı, sadık. Onu, çocukları ve evi düşündüm, ama kendimi hiç düşünmedim. İşte bu bilinç, en çok beni vurdu.
Onun gidişinden birkaç hafta sonra netleşti: Hiçbir zaman kendim için yaşamadım. Mutluluğum her zaman bir başkasına bağlıydı ve şimdi, o “başkası” gidince, her şeye baştan başlamak zorundaydım. O zaman, uzun zamandır hayalini kurduğum ama sürekli ertelediğim bir yolculuğa çıkmaya karar verdim.
Türkiye’yi seçtim. Gençken hep bu toprakları gezmeyi düşlemiştim, ancak Ali böyle gezileri gereksiz masraf olarak görürdü. Şimdi ise istediğim şeyi yapabiliyordum. Yolculuk, yeni hayatımın başlangıcı oldu. İstanbul’un dar sokaklarında dolaştım, Türk kahvesinin tadını ilk defa alırken kendimi hafif ve özgür hissettim.
Orada, benden on yaş büyük olan Fransız Elizabette ile tanıştım. O da benim gibi, boşanmadan geçmiş ve hayatının büyük kısmını ailesine adamış bir kadındı. Küçük bir kafenin terasında oturup, kaçırılan fırsatları, korkularımızı ve ileriye dönük ne yapmamız gerektiğini konuştuk.
Elizabette, “Gerçekten kendine dışardan bakmaya başladığında hayat başlar.” dedi. Bu sözler benim için aydınlanma anıydı. Yıllar sonra ilk kez düşündüm: Beni ne mutlu ediyor? Ne yapmak istiyorum?
Döneceğimde, resim kurslarına kaydoldum. Gençliğimde, çizmeye bayılırdım ama zamanla bu tutku yerini günlük sorumluluklara bıraktı. Şimdi ise temiz bir tuval önünde durarak kendimi yeniden keşfettiğimi hissediyordum.
Altı ay geçti ve artık beni terk eden kadındım. Geceleri ağlamıyordum ve kendimi suçlamıyordum. Basit şeylerden zevk almayı öğrendim: Sabah güneşi, uzun yürüyüşler, hayatıma giren yeni insanlar. Komşum Ayşe, küçük bir sanat stüdyosu açmayı önerdi ve kabul ettim. Hayatın rutini içinde kaybolmuş ve kendini arayan diğer kadınlar için atölye çalışmaları düzenlemeye başladık.
Ali bazen arıyordu. Başka biriyle yeni hayatının o kadar da güzel olmadığını anladığında geri dönmek istedi ama ben çoktan değişmiştim. Aynaya baktım ve yıllardır ilk defa gözlerimde güven ve sevinç gördüm. Birlikte geçirdiğimiz yıllar için ona teşekkür ettim ama kararlı bir şekilde “hayır” dedim.
Artık biliyorum ki kendini sevmek bencillik değil, bir ihtiyaçtır. Başka birine bağlı kalmadan mutlu olmayı, kendi isteklerimi ve ihtiyaçlarımı dinlemeyi öğrendim.
Elli yaşından sonra yaşam bir son değil, başlangıç. Yol her zaman kolay değil, ama yeni bir şeye götürüyor.
