Ben Sevgi Yılmaz, 70 yaşındayım ve çocuk sahibi olmamaya karar verdiğim için mutluyum, bu kararımdan hiç de pişman olmadım.
Adım, Sevgi Yılmaz, Eskiyi kucaklayan sokaklarıyla bilinen İstanbul’da yaşıyorum. Yakın zamanda bir dermatolog randevum vardı ve poliklinikin koridorunda sıramı bekliyordum. Yanıma zarif bir kadın oturdu, yüzünde yumuşak bir gülümseme vardı. Sohbete başladık ve sözleri hayatıma dair bakış açımı alt üst etti. Sadece hoş bir sohbet arkadaşı değil, aynı zamanda düşündüğüm şeyleri sorgulamama neden olan birisiydi.
İlk bakışta, ellerinin bakımlı oluşu, saçları, üstündeki özel dikim gibi duran kıyafetleri dikkatimi çekti. Elli yaşından daha büyük görünmüyordu. Ancak sohbet esnasında yetmişi geçtiğini söyledi. Hem şaşırdım hem de çok etkilendim; yüzünde ne bir kırışıklık ne de gözlerinde bir yaşlanma belirtisi vardı. Yaşının getirdiği yorgunluk onda yoktu, aksine enerjik ve etkileyici görünüyordu.
Hayatını anlatmaya başladığında, sözlerinde samimi bir açıklık vardı. İki kere evlenmişti, şu an ise yalnızdı. İlk evliliğini Mehmet ile çok gençken yapmıştı. Çocuk istememesi, ilişkilerini sona erdirmişti. Mehmet en başından beri çocuk istemediğini biliyordu ama otuz yaşlarına geldiğinde “Tam bir aile çocuğa ihtiyaç duyar, artık düşünmeliyiz” demeye başladı. İçinde bir anne olma isteği vardı diyemem, çünkü benliğine ihanet etmeyi istemedi. Konuştular ama farklı yolları seçtiler; yalan yaşamaktansa ayrılmak daha kolaydı.
İkinci evliliğini Ahmet ile yaptı; onun da ilk evliliğinden bir kızı vardı ve başka çocuk istemiyordu. Bu ortak nokta onları birleştirdi. Çocuk konusu hiç aralarında problem yaratmadı. Ancak kader farklı bir yol çizdi: Ahmet bir trafik kazasında vefat etti. Sevgi yalnız kaldı ama bu yalnızlık onu ezmedi; aksine, özgürlüğüne kavuştu. “Mutluyum,” dedi, gözlerime bakarak, “Kimseye ayak uydurma zorunluluğum yok, kendim için yaşıyorum.” Sözlerinde pişmanlık değil, huzur ve içsel güç vardı.
Arkadaşlarından bahsetti; hayatları boyunca çocuklarına umut bağlayanlar şimdi hayatlarından şikayet ediyorlardı. Oğlanlar ve kızlar büyüyüp gitmiş, anne babalarını yalnızlık içinde bırakmışlardı. “Çocuklar yaşlandığımızda bize ihtiyaç duymuyorlar,” dedi. “Bu yüzden çocuk sahibi olmak istemedim; asla bunu hayal etmedim.” Hayatını dolu dolu yaşıyor; seyahatler, kitaplar, nehir kenarında sabah yürüyüşleri. Çocuklar olmadan bir boşluk değil, aksine onu ayakta tutan kanatlar.
“Ya yaşlandığında su verecek olan kim olacak?” diye eski bir düşünce tarzını hatırlatarak sordum. Güldü ve “Ne susuzluktan ne de hastalıktan ölmeyeceğim. Tanıdıklarım bütün paralarını çocuklarına harcarken, ben biriktirdim. Şimdi, ölene kadar bakıcı tutacak kadar birikimim var,” dedi. Sözleri bir meydan okuma gibiydi; topluma değil, korkulara. O, efsaneyi çürüttü: 70 yaşında çiçek açıyor, solmuyor; kendi hazzı için yaşıyor, başkalarının minnettarlığını beklemiyor.
Ona bakarken düşündüm: Ne kadar sık kendimizi yargı korkusuyla sınırlıyoruz? O, kendi yolunu seçti; evinde çocuksuz ama özgür. İlk koca, ikinci koca; biri terk etti, diğeri öldü, ama o yıkılmadı. Kendi kendine yettiği bir hayatı kurdu. Arkadaşları çocuklarının kayıtsızlığından şikayet ederken, o sabah kahvesini huzur içinde içiyor ve yeni güne gülümsüyor.
Şimdi kendime soruyorum: Ya o haklıysa? Onun sözleri beni derin bir şekilde etkiledi. Tanıdıklarımın yanında yalnız yaşlanmalarını görmek, yetişkin çocukların telefon bile açmayı unuttukları hayal kırıklıklarını izlemek acı. O ise 70’inde yardıma muhtaç olmayı beklemiyor, geçmişle yaşamıyor, olmayı hayal ettiği şeyin yokluğu içinde değil. O, Boğaziçi’ndeki rüzgar kadar özgür ve tanıdığım hiç kimse kadar mutlu.
Bu konuda ne düşünüyorsunuz? Böyle bir tercihe katılıyor musunuz? Onun hayatı, kalıplara meydan okuyor, mutluluğun çocuklarda değil, kendi iç sesimizi dinlemekte olduğunu kanıtlıyor. Poliklinikten onun gülümsemesiyle ve şu düşünceyle ayrıldım: Belki de korkularımdan kurtulma zamanı gelmiştir. O, hiçbir şeyden pişman olmadı ve bu, tüm inandıklarımı yeniden gözden geçirmemi sağladı.
