Kocam beni sokağa attığında, yaşamak istememiştim. Yıllar sonra anladım ki bu, aslında benim için en hayırlısı olmuş.
Büyük bir aşkla evlenmiştim, başıma neler geleceğini hayal bile edemezdim. Kızım doğduktan sonra on yedi kilo almıştım ve hayatım o andan itibaren tanınmayacak hale geldi.
Kocam bana “inek” ve “domuz” diyerek alay etmeye başladı, artık beni bir kadın olarak görmüyordu. İş arkadaşlarının ve dostlarının eşlerini örnek gösterip onların ne kadar güzel göründüğünü söylüyor, benimse bir hayvana dönüştüğümü iddia ediyordu.
Bu sözler içimi acıtıyordu. Sonradan öğrendim ki, genç bir sevgilisi varmış ve artık bunu saklamaya bile gerek görmüyordu. Onunla telefonla açıkça konuşuyor, mesajlaşıyordu; kızımla bense onun için hiçbir şey ifade etmiyorduk.
Geceleri ağlıyordum ama anlatacak kimsem yoktu. Yetimdim, akrabalarım yoktu, dostlarım da evlendikten sonra uzaklaşmıştı. Kocam cezasız kalacağını biliyordu ve sonunda bana vurmaya başladı. Kızım geceleri ağladığında sinirleniyor, bağırıp çağırarak susturmamı istiyor, bizi evden atmakla tehdit ediyordu.
O günü asla unutamam. Kocam işten döndü ve kapıdan girer girmez evden gitmemi söyledi. Dışarıda gece olmak üzereydi ve kar yağıyordu. Tek bir çantam ve kucağımda çocuğumla avluda durmuş, nereye gideceğimi bilemiyordum. Eşyalarımı bile toplamama izin vermemişti. Olanları idrak etmeye çalışırken eve bir taksi yanaştı ve içinden sevgilisi bavuluyla çıkıp bizim daireye çıktı. Cebimde sadece birkaç küçük banknot vardı, başka hiçbir şeyim yoktu.
Tek çarem, bir zamanlar çalıştığım hastaneye gitmekti. Şanslıydım ki nöbette tanıdık bir hemşire vardı. Bizi içeri aldı ve kızımla orada güvenle sabahlayabildik.
Ertesi sabah bir rehinciye gittim. Annemden kalan tek şey olan haçlı zincirimi, evlilik öncesi kocamın aldığı küpelerimi ve alyansımı sattım. Bir ilanda, şehrin kenar mahallesinde oda kiraya veren yaşlı bir kadın buldum: Büyükanne Ayşe. Bize aile gibi oldu. Kızıma baktığı için işe girebildim.
Eğitimim olmadığından bir et işleme fabrikasında paketleme işçisi olarak çalıştım, geceleri de apartmanları temizledim. Sonra bir gün, evini temizlediğim bir kadın sayesinde hayatım değişti. Bana kendi şirketinde iyi maaşlı bir yönetici asistanlığı teklif etti. Onun sayesinde üniversiteye gidip hukuk okudum ve avukat oldum.
Şimdi kızım üniversitede okuyor. Üç odalı bir dairemiz, arabamız var, yılda birkaç kez yurt dışına seyahat ediyoruz. Hukuk bürom başarılı ve kaderime şükrediyorum. Çünkü yıllar önce kocam beni evden atmasaydı, bu kadarını başaramazdım.
Geçenlerde kızımla şehir dışında bir yazlık arsa almak istedik. Şehrin yakınında uygun bir yer bulduk. Kapıyı eski kocamın açtığını ve arkasında o zamanki sevgilisinin, şimdi iyice kilo almış haliyle durduğunu görünce şaşırdım. İçimde biriken her şeyi söylemek istedim ama sadece gözlerinin içine baktım. Karşımda, karnı çıkmış, borç içinde, sarhoş bir adam duruyordu. Bu yüzden evlerini satıyorlardı. Bir süre sessizce bekledik, sonra kızımı çağırıp oradan ayrıldım.
Büyükanne Ayşe ile hala görüşüyoruz. Onu sık sık ziyaret ediyor, hediyeler götürüyor, yardımcı oluyoruz. Bana o zor günlerde uzattığı eli asla unutmayacağım. Aynı şekilde, bana iş veren ve kendime inanmamı sağlayan Leyla Hanım’a da minnettarım. Onlar sayesinde bugünlere geldim.
