“Sadece bir gün — ve bizi kovdular”: Kaynana bizi misafir etmeye çağırdı, sonra çocuklarımıza dayanamadı
Kaynanam bizi hafta sonu için yazlığına davet ettiğinde, ben pek istekli değildim açıkçası. Aramızdaki ilişkiler her zaman… nasıl desem, soğuktu. Açıkça kavga etmiyorduk ama aramızda bir sıcaklık da yoktu. Sadece ara sıra arar, torunlarını sorardı ve ben de bu kısa konuşmalarla yetinmekten memnundum. Ama emekli olduktan sonra, Ayşe Hanım birden “yılın babaannesi” olmaya karar verdi ve çocukları görmek istedi. “Gelin mangal yapalım, temiz hava alırız, dinlenirsiniz!” diye ısrar etti. Eşim de zorlanmıyordu, çocuklar da heyecanlıydı, kabul ettim.
Eşim işten bile erken ayrıldı. Geldik, yerleştik, mangal pişiyor, çocuklar neşe içinde, hava da harika. Bizi üst kata yerleştirdiler — ferah ve rahattı. Akşam güzeldi, eşimin babası birkaç kadeh rakı koydu, sohbete daldılar. Ben ise küçük oğlumu uyutmaya çalışıyordum, büyük olan da babaanneleri ve dedeleriyle bahçede kaldı — komşular da gelmişti. Birkaç saat sonra, ben aşağı indiğimde kaynanamın yüzü asılmıştı: “Al şunu! Bütün enerjimi emdi! Durmadan koşturuyor!”
Sabah erken kalktım, kahvaltı hazırladım. Küçük oğlum mutfaktaydı, büyük olan biraz geç uyanıp bahçede top oynamaya çıktı. Tam o sırada Ayşe Hanım öfkeyle içeri girdi: “Senin çocuk hiç terbiye görmemiş! Merdivenlerde bağırıp koşuyor, misafirler daha uyuyor!” Oysa kimse uyumuyordu — saat neredeyse dokuz olmuştu. Oğlum koşmamıştı, dikkatle iniyordu. Ama onu ikna etmek imkânsızdı — torun gürültü yapıyorsa, bu benim kötü bir anne olduğum anlamına geliyordu.
Sonra, herkes bahçedeyken, büyük oğlum yine merdivenlerden koşarak geçti. “İşte! Yine başladı! Bana bir dakika huzur yok!” diye dramatik bir şekilde elini alnına koydu. Kendimi tuttum ama içimde öfke kaynıyordu: “O zaman neden çağırdınız ki bizi? Kendi torunlarınızın varlığı bile size ağır geliyor!”
Ardından küçük oğlum ağlamaya başladı — diş çıkarıyordu. Çığlık çığlığaydı. Kaynanam sanki elektrik çarpmış gibi zıpladı: “Yeter! Dayanamıyorum! Bugün gidin! Bir gün daha kalırsanız, aklımı kaybedeceğim!” diye feryat etti. Eşim itiraz etmeye çalıştı: “Anne, dünkü raki henüz üzerimden gitmedi, araba kullanamam!” Hemen alkolmetreyi kaptı. Evet, yanlış duymadınız — oğlunun kanındaki alkol seviyesini yarım saatte bir ölçüyordu, bizi ne zaman kovabileceğini hesaplamak için.
Öğlene doğru eşyalarımızı topluyorduk. Vedalaşma soğuk oldu. Eşim hâlâ onlarla konuşuyor, ama ben telefonlarını açmıyorum. Açmayı da düşünmüyorum. Geçenlerde yeniden aradı — bu kez yılbaşını onların yazlık “cennet”inde geçirmemizi istedi. Sert bir cevap verdim: “Hayır. Bir kere yeterince gördüm. Misafirperverliğinizden fazlasıyla tattım.”
