Annem bir süreliğine bize gelmek istiyor ama kayınvalidem yokken başkalarını evine sokmamı yasaklıyor.
Ben, 25 yaşındaki Aylin, kalbimi parçalayan bir durumun içindeyim. Kocam Emre ve ben, onun annesi Sevim Hanım’ın İzmir’in küçük bir ilçesindeki evinde yaşıyoruz. Bu geçici bir çözüm değil, en azından doğum iznim bitene kadar buradayız. Üç ay önce kızımız Elif’i doğurdum ve şimdi hayatımız onun etrafında dönüyor. Ama aile sıcaklığı yerine, kendimi başkasının evinde bir rehine gibi hissediyorum; kayınvalidemin kurallarıyla yaşıyorum, annemse bizi ziyarete bile gelemiyor.
Sevim Hanım’ın evi geniş, üç odalı, balkonlu ve büyük bir mutfağı olan ferah bir daire. Dört kişi rahatça yaşayabilir. Emre’nin bu evde hissesi var, bizse sadece bir odada kalarak kimseyi rahatsız etmemeye çalışıyoruz. Elif’i emziriyorum, birlikte uyuyoruz ve bu durum herkese uygun görünüyor. Ama bu evde yaşamak benim için bitmeyen bir mücadeleye dönüştü. Kayınvalidem temizlik konusunda pek titiz değil, bütün işler benim üzerime kaldı. Doğumdan önce evi yılların tozundan arındırdım, şimdiyse bir bebekle temizliği sürdürmek zorundayım. Her gün yerleri silmek, çamaşır yıkamak, ütü yapmak, yemek hazırlamak… Hepsi bana ait. Sevim Hanım mutfağa bile adım atmıyor. Neyse ki Elif sakin bir bebek, ben evin işlerini hallederken o ya uyuyor ya da kendi halinde yatıyor.
Kayınvalidemin tek yaptığı ise hiçbir şey yapmamak. Eskiden bulaşıkları yıkardı, şimdi onu da bıraktı. Tabakları masaya bırakıp çekip gidiyor. Sesimi çıkarmıyorum, kavga çıkmasın diye, ama içim kaynıyor. Çorba tabağını yıkamak bu kadar mı zor? Küçük bir detay, ama beni bitiriyor. Ben temizliği, yemeği, ütüyü hallederken o televizyon izliyor ya da telefonunda dedikodu yapıyor. Kavga çıkarmamaya çalışıyorum, ama her gün biraz daha tükeniyorum.
Geçenlerde kayınvalidem, sonbaharda akrabalarını ziyarete gideceğini söyledi. Yeğeni evleniyormuş, kardeşlerini ve yeğenlerini görmek istiyormuş. İçim sevinçle doldu: Sonunda Emre, Elif ve ben gerçek bir aile gibi baş başa kalacaktık! Aynı gün annem, Gülseren Hanım aradı. O, uzakta, Antalya’da yaşıyor ve henüz torununu göremedi. Özlediğini ve bize gelmek istediğini söyledi. Dünyalar benim oldu—annem Elif’i kucağına alabilecek, ben de biraz olsun kendi evimde gibi hissedecektim. Çifte bayramdı benim için, akşam olup da bu haberi paylaşmak için sabırsızlanıyordum.
Ama sevincim kursağımda kaldı. Annemin geleceğini söylediğimde Sevim Hanım’ın yüz ifâsi değişti. “Ben yokken evime yabancıları sokmana izin vermem!” dedi sertçe. Yabancı mı? Kendi annemden, torununun babaannesinden bahsediyordu! Şaşkına dönmüştüm. Anneme nasıl yabancı diyebilirdi? Evet, Sevim Hanım’la samimi değiller, ama düğünümüzde görüşmüşlerdi. O zaman kiralık bir evde oturuyorduk, annem bizde kalmıştı çünkü kayınvalidemin evinde uzak akrabaları vardı. Üç yıl önceydi, ama bu annemi yabancı mı yapıyor?
Kayınvalidem diken üstündeydi. Annemle gizli bir plan yaptığımızı, onun yokluğunda evde “hüküm sürmek” için fırsat kolladığımızı ima etti. Biletleri almıştı ama şimdi annemin gelme zamanının tesadüf olduğuna inanmıyordu. “İki senedir gelmedi, şimdi mi aklına düştü? Tesadüf mü sanıyorsun?” diye bağırdı. Annemin sadece torununu görmek istediğini açıklamaya çalıştım, ama o kararlıydı. Biletleri iptal edip evde bekçilik yapacağını söyledi. Sanki altın dolu bir sarayı vardı da, eski eşyalı sıradan bir daire değil!
Olanları anneme anlattım, dayanamadım. Üzüldü, ama sorun çıkarmamak için ziyaretini yaza erteleyeceğini söyledi. Kayınvalidem iyice gergin, şimdi evde bir nöbetçi gibi dolaşıyor, her hareketimi gözetliyor, sanki bir hırsızım ve eşyalarını çalacağım. Aşağılanmış hissediyorum. Kendi annem, Elif’i kucağına almanın hayalini kuruyor ama kayınvalidemin kaprisleri yüzünden gelemiyor. Bu evde resmî olarak oturuyorum, kayıtlıyım, ama en yakınımı bile çağırma hakkım yok.
İçim acıyla doluyor. Bu ev için her şeyi yapıyorum: temizlik, yemek, huzur… Karşılığındaysa sadece kuşkular ve yasaklar alıyorum. Emre taraf olmaktan kaçınıyor ama onun da rahatsız olduğunu görüyorum. Kim haklı bu durumda? Evini bir kale gibi koruyan kayınvalidem mi? Yoksa sadece annesinin torununu görmesini isteyen ben mi? Annem yabancı değil, ailemizin bir parçası. Ama Sevim Hanım benden şüphe duyuyor, isteklerimi bile kötü niyetle yorumluyor. Onun kontrolü altında yaşamaktan yoruldum, kendi evimde bile misafir gibi hissetmekten bıktım. Bu durum kalbime saplanan bir bıçak gibi ve ailemi dağıtmadan nasıl çıkacağımı bilemiyorum.
