İki oğlum var, üç torunum, iki gelinim… ama bir yetim gibi yaşıyorum. Yıllarca inandım ki büyüttüğüm oğullarım bir gün bana destek olacak. Ama hiçbiri öyle olmadı. Kocam vefat edeli beş yıl oldu, bu süre boyunca hiçbiri evimin eşiğinden adım atmadı. Kimse. Ne bir telefon, ne bir mektup, ne de bir ziyaret. Sonra yüksek sesle söyledim: evimi yeğenime bırakacağım. İşte o zaman, bir komutla belirmişlerdi sanki.
İki erkek çocuk doğurdum ve mutluydum—oğullar, sanırdım ki her zaman anneye daha yakındır. Yaşlılığımda yalnız kalmayacağıma inanmıştım. Kocamla birlikte çabaladık, onları sevgiyle büyüttük, eğitim verdik, ayakları üzerinde durmalarına yardım ettik. Babaları hayattayken en azından arada bir uğrarlardı. Ama onu toprağa verdikten sonra, sanki ben yok oldum.
Aynı şehirde yaşıyorlar, bana otobüsle kırk dakika mesafedeler. İkisi de evli, her birinin kendi ailesi var. İki torunum ve hiç görmediğim bir torun kızım var. Düşmemden sonra yürümekte zorlanıyorum, onlara ulaşamıyorum—hep meşguller, telefonu kapatıyorlar, “sonra ararım” diyorlar ama asla aramıyorlar. Artık sözlerinin boş olduğuna alıştım.
Komşular üst kattan su basınca büyük oğlumu aradım—cevap vermedi. Küçüğünü aradım—geleceğini söyledi, gelmedi. Oysa sadece tavandaki lekeyi boyatacaktım. Usta tutmak zorunda kaldım. Paraya acımadım, asıl acı olan, kendi evlatlarımın bir saatlerini bile bana ayıramamasıydı.
Eski buzdolabım bozulunca yine ikisini de aradım. Rica ettim—benimle mağazaya gelin, satıcıların beni kandırmasından korkuyorum. Karşılık olarak duyduğum şuydu: “Anne, endişelenme, satıcılar yardım eder, anlatırlar.” Sonunda kardeşim ve onun kızı—yeğenim—ile gittim.
Sonra pandemi başladı. İşte o zaman anneleri olduğumu hatırladılar. Ayda bir aramaya başladılar, “dışarı çıkma”, “yiyecekleri eve sipariş et”, “dikkatli ol” diye öğütler verdiler. Ama bunları nasıl yapacağımı bilmiyordum. Bana her şeyi yeğenim gösterdi. Alışveriş uygulamasını nasıl kullanacağımı o öğretti, ilaçlarımı getirdi, hastalandığımda yanımda kaldı. Her akşam telefon açıp, “Hala Emine, nasılsın?” diye sorardı. Kendi çocuklarımdan bile daha yakın olduk birbirimize.
Bayramları artık kardeşim ve ailesiyle geçiriyorum. Yeğenimin kızı bana “nine” diyor. Bir gün fark ettim ki, evet iki oğlum var, ama asıl yeğenim yüreğime dokundu. Hiçbir şey istemiyor. Sadece yanımda. İlgileniyor. Yardım ediyor.
Ve karar verdim: hiçbir oğlum anneleri olduğunu hatırlamadıysa, evimi zor günümde yanımda olan alsın. Yeğenim lehine vasiyetname düzenledim. Bilmiyordu bunu. Sadece iyilik yapmak istedim. Hakikaten bana değer verene evimi vermek…
Ama galiba bir akraba ağzından kaçırdı. Çünkü aynı gün büyük oğlum aradı. Sesi gergin, sözleri sert. “Evini başkasına mı bırakacaksın, bu doğru mu?” diye sordu. Onaylayınca bağırmaya başladı: “Aklını mı kaçırdın sen? Bunu nasıl yaparsın? Bu aile malı!” Telefonu kapattım.
Akşam kapı çaldı. İki oğlum da geldi. Pasta getirmişler. Torun kızlarıyla. Hepsi ne kadar iyi görünüyor. Gülümsüyorlar. Sonra başladılar: “Yapmamalısın”, “seni evinden atacak”, “biz senin çocuklarınız”, “sen evi yabancıya veriyorsun”. Sustum, söyleyeceklerini dinledim. Sonra sadece, “İlgilendiğiniz için teşekkürler. Ama kararımı verdim,” dedim.
Kapıyı çarparak çıktılar. “Kağıtları imzalarsan artık yardım bekleme, torunlarını da bir daha göremezsin,” dediler. Sevgili evlatlarım, zaten sizden uzun zamandır görmediğim bir şey varsa o da ilginiz. Beş yıl sonra geldiniz—ve o da kaybedeceğinizi anladığınız için. Bir insanı değil, evi.
Pişman değilim. Eğer yeğenim de nankör çıkarsa ve beni evden kovarsa, kaderim buymuş demek. Ama inanmıyorum. O iyi, dürüst, gerçek bir insan. Siz ise… vicdanınızla baş başa kalın. Eğer kaldıysa tabii.
