Evden Kovulanlar: Oğlumun Evinde Bir Aile Draması
Hiç düşünmezdim ki oğlumu ziyaretim böyle bir aşağılanmaya dönüşecek. Zaman insanları değiştirir ama bu kadarını da mı? Kalbim buna inanmak istemiyor. Bu hikayeyi akrabalarıma ve dostlarıma anlattığımda, kimileri bizi destekledi, kimileri ise omuz silkip “Ne var bunda?” der gibi baktı. Belki de misafirperverlik ve aile bağları konusunda biz bir şeyleri yanlış anlıyoruzdur diye düşünüyorum.
Eşimle birlikte ilk kez büyük oğlumuz Emre’yi ziyarete gitmiştik. O, eşi Esra ve küçük oğulları Efe ile İstanbul’un göbeğinde geniş iki odalı bir dairede yaşıyordu. Onları görmek, torunumuzu kucaklamak, en azından bir hafta birlikte vakit geçirmek istedik. Çantalarımız hediyelerle doluydu: ev yapımı börekler, reçeller, herkes için küçük sürprizler. Buluşmamız, eski güzel günlerdeki gibi sıcaktı. Taksiyle evlerine vardık, gelinimiz Esra muhteşem bir sofra hazırlamıştı. Biz de getirdiklerimizi ekledik, içkilerimizi doldurduk, gülüştük, anıları tazeledik. Her şey öyle içtendi ki kalbimiz şarkı söylüyordu. Ama yatma vakti geldiğinde, oğlumuz birden şunu söyledi:
“Anne, baba, rahat etmeniz için sizin için bir otel ayarlattık. Her şey ödendi, şimdi taksi çağırıyorum, sabah geri gelirsiniz!”
Donup kaldım. Eşim, şaşkınlıkla öksürerek itiraz etmeye çalıştı:
“Emre, oğlum, ne oteli? Biz size geldik! Efe’nin odasında kanepe var, orada rahatça yatarız…”
Ama Esra, oğlumuzun sözünü keserek atıldı:
“Ne kanepe? Otel zaten bir haftalığına ayarlandı! Yakın, on dakikalık mesafe, hemen oradasınız.”
Emre başını öne eğmişti. Utandığı belliydi ama karısına karşı çıkmadı. Sessizliği, sözlerinden daha derin yaralıyordu.
Ne yapabilirdik? İçimiz buruk bir şekilde taksiye bindik ve o “resmi yuvaya” gittik. Gece uykusuz geçti. Gözyaşlarımı yutarken bir o yana bir bu yana döndüm, eşimin iç çekişleri ise sanki dünyanın yükü omuzlarındaymış gibiydi. Sabah, moralimiz yerlerde, boğazımızda bir düğümle kalktık.
Esra bizi gülerek karşıladı, hiçbir şey olmamış gibi:
“Eee, otel nasıldı? Rahat mıydınız?”
Dayanamadım:
“Keşke yere şilte serseydiniz! Kim çocuklarına gidip otelde yatar, yabancı gibi?”
Omuz silkti, sanki önemsiz bir şey söylemiştim. Emre ise yine sustu ve bu sessizlik beni bitirdi. Öğlene doğru eşimle karar verdik: Bu kadarı yeter. Ertesi günün biletlerini alıp eve dönmeye karar verdik. Esra, bunu öğrenince sevincini gizlemedi—sadece otel için ödenen paranın iade edilip edilmeyeceğini sordu. Emre, bir gölge gibi, tek kelime etmedi, oysa daha uzun kalacağımızı biliyordu. Sadece Efe, sevgili torunumuz, bize sarıldı. Bizi yalnız bırakmamak için ısrar edip istasyona kadar gelmeyi teklif etti. Esra, vedalaşırken meşgul bir tavırla “Görüşürüz!” diyebildi.
Küçük oğlumuz Can, bu “misafirperverliği” duyunca hemen arayıp abisine çıkıştı. Ama ne fayda? Olan olmuştu. Eşimle bir daha Emre’ye gitmeyeceğimize yemin ettik. Bu, ilk ve son ziyaretimizdi. Artık bize nasıl bakacak bilmiyorum. Biz onlar için her zaman en güzel odayı boşaltır, temiz çarşaflar serer, en sevdikleri yemekleri yapardık. Ama onlar bizi bir pansiyon müşterisi gibi kapı dışarı ettiler.
En çok Efe için üzülüyorum. Oğlumun ailesiyle aramıza örülen bu soğuk duvar yüzünden, torunumuzu eskisi kadar sık göremeyeceğiz. Bu düşünce, kalbimi paramparça ediyor…
