Leyla, Serkan’ın dairesinin önünde duruyordu, çantasının sapını gerginlikle tutuyordu. İki buçuk yıl önce onu terk etmişti, kapıyı çarparak çıkmış, büyük paraları ve lüks arabası olan arkadaşı Emre’nin ona hayalini kurduğu hayatı sunacağına inanmıştı. Ama Emre, sandığı gibi çıkmamıştı ve şimdi geri dönmeye karar vermişti. “Serkan her zaman beni sevdi,” diye düşündü. “Beni geri kabul eder, başka nereye gider?” Zile bastı, saçlarını düzeltti ve zoraki bir gülümseme takındı. Kapıyı Serkan açtı, şaşkınlıkla “Vay canına! Ne rüzgar attı seni buraya?” dedi. Leyla, bu tepki karşısında biraz rahatladı.
“Geri döndüm,” dedi gülümseyerek, kızarmış patates ve köftenin kokusunu içine çekerek. “Akşam yemeği mi hazırlıyorsun? Çok güzel kokuyor.” Serkan kaşlarını çattı: “Nereye döndün? Bana mı?” Leyla başını salladı, ama onun bir sonraki sorusu aklını karıştırdı: “Biz çoktan yedik. Kusura bakma, içeri davet edemeyeceğim.” “Biz?” diye tekrarladı, içinde bir endişe kabardı. “Kim bu ‘biz’?” Tam o sırada mutfaktan bir kadın çıktı. Leyla dikkatlice baktı ve şaşkınlıkla elini ağzına götürdü: Bu, bir zamanlar köpüklü şarap içip Serkan’dan nasıl ayrılacağını konuştuğu arkadaşı Ayşe’di.
Leyla ve Serkan beş yıl önce evlenmişti, ama evlilikleri hep kavgalarla doluydu. O, güzel bir hayat istiyordu: lüks restoranlar, seyahatler, pahalı elbiseler. Serkan, bir fabrikada mühendis olarak çalışıyor ve mütevazı bir maaş alıyordu, üstelik elinden geleni de yapıyordu. Ailesi köyden yiyecek getirip para biriktirmeye çalışıyordu, ama Leyla homurdanıyordu: “Onların sütünü peynirini istemiyorum!” Kendi parasını kıyafetlere ve krediyle aldığı yeni telefona harcıyor, Serkan’dan daha fazlasını talep ediyordu. “Sen bir fakirsin,” diyordu ona. “Neden seninle evlendim ki?” Ondan evi temizlemesini istediğinde, “Bu senin evin, ben burada hizmetçi değilim,” diye cevap veriyordu.
Her şey, Leyla’nın Emre’ye ilgi duymasıyla değişti. O, karizmatik ve varlıklıydı, onu kafelere götürüyor, altın dağlar vaat ediyordu. Arkadaşı Ayşe uyarmıştı: “Leyla, Emre çapkının teki, dikkat et!” Ama Leyla dinlemedi. Eşyalarını topladı, Serkan’a anahtarları fırlattı ve Emre’yle birlikte vedalaşmadan bile ayrıldı. Ayşe o gün o dairede kalmış, Leyla’nın bıraktığı karmaşayı düzeltmişti. Leyla o zaman gülmüştü: “Al senin olsun Serkan!” Ama bu sözlerinin gerçek olacağını hiç düşünmemişti.
Emre’yle geçen hayat bir masal değildi. O cömertti, ama itaat istiyordu, ve Leyla onun başka kadınlarla ilişkilerini iki yıl boyunca sineye çekti, ta ki daha fazla dayanamayana kadar. Bir gün Serkan’ın terfi aldığını, bir araba aldığını ve hala evlenmediğini duydu. “Beni bekliyor,” diye düşündü, Emre’ye bir not bırakıp oradan ayrıldı. Ama şimdi, o kapının önünde, Ayşe’ye bakıyordu, o ise sakince, “Merhaba canım. Neden şaşırdın ki? Onu bana sen bırakmıştın,” dedi.
Leyla’nın yanakları yanıyordu. “Siz evli misiniz?” diye zorlukla sordu. Serkan başını salladı: “Evet, Leyla. Ve biz mutluyuz. Sen ne bekliyordun ki?” Şaşkınlık içindeydi: “Ben düşündüm ki… Belki biz…” Ayşe nazikçe sözünü kesti: “Leyla, senin ailen var. Onlar sevinir seni görünce. Bizim de gitmemiz gerekiyor. Hoşça kal.” Kapı kapandı ve Leyla, merdiven boşluğunda yapayalnız kaldı, çantasını sımsıkı tutuyordu.
O günleri hatırladı, Ayşe’nin evi nasıl temizlediğini, börekler yaptığını, babaannesini ziyaret ettiğini. O zamanlar onun bu “sadeliklerine” gülüyordu, ama şimdi anladı: Ayşe, Serkan’a onun asla veremediği şeyi vermişti—sevgi, huzur, güven. Leyla, Emre’ye geri dönmeyi düşündü, ama bıraktığı not köprüleri yakmıştı. Ailesi? Onlar, onun seçimlerine kırılmış, uzun zamandır uzaktı. Apartmanın önündeki banka oturdu, dünyasının yıkıldığını hissetti. “Ben ne yaptım böyle?” diye fısıldadı, ama cevap yoktu.
Oysa dairenin içinde Serkan ve Ayşe akşam yemeği hazırlıyordu. Bir ay sonra ikizleri oldu, ve Serkan’ın ailesi, yeni gelinlerine hayranlık duyuyor, mutluluklarına diyecek yoktu. Leyla ise eli boş kalmış, yaptığı seçimler için pişmanlık duyuyordu. Hayat, tıpkı Ayşe’nin uyardığı gibi, gerçekleri hayaller uğruna çöpe atanları affetmiyordu.
