Ninem, teyzemle birlikte yaşıyor. Üç odalı bir evde oturuyorlar. Annemin en küçük kız kardeşi kırk yaşında ama hayatında hiç yalnız yaşamamış. Ailesi yok, arkadaşları yok, işi yok, ninem onun geçimini sağlıyor. Bütün faturaları da annem ödüyor çünkü ninemin emekli maaşı tüm masrafları karşılamıyor.
Hiçbir zaman ailemden bir şey istemedim, ama zor günler gelip çattı ve bunu yapmaya karar verdim.
––––––––––
Evlendikten sonra eşimle belediye evinde oturuyorduk. Kredi çekip en azından bir odalı bir daire alabilmek için para biriktiriyorduk. Uzun süre farklı seçenekleri araştırdık ve henüz bitmemiş bir projeden daire almaya karar verdik. Ama altı ay nerede kalacaktık?
Kira vermek bize göre değildi, çünkü para biriktirmemiz gerekiyordu, harcamamız değil. Nineme gidip ondan evinde kalma izni istemeye karar verdim. Bir oda tamamen boştu, zaten evin bir kısmı da anneme aitti. Ninem sevinçle kabul etti, böylece taşınma hazırlıklarına başladık.
Belediye evimizi sattık, parayı yatırdık ve ninemin evine taşındık. Market alışverişi yapıyor, temizlik malzemeleri alıyorduk ama misafir gibi davranıyorduk. Teyzem bizim aldığımız yiyecekleri alıyor ama tek bir teşekkür bile duymadık. Başından beri bizi görmezden geliyordu. Eve her döndüğümüzde odasına çekilip saklanıyordu.
Orada çok kalmadık. Bir ay sonra annem aradı. Çok endişeliydi ve evi terk etmemizi istedi.
––––––––––
Teyzem, nineme kriz geçirtmiş. Meğerse biz onun huzurunu kaçırıyormuşuz, bu yüzden de annesiyle sürekli tartışıyormuş.
Eşyalarımızı topladık, kedimizi alıp eve bakmaya başladık. İlk gece sokakta kaldık. Neyse ki ertesi gün bir ev bulabildik. Allah’tan annem para konusunda yardım etti.
Ninem, ukala kızının dediği her şeyi yapıyordu. Bizim halimizi hiç umursamadı, iyi olup olmadığımızı sormadı bile.
O günden beri ailemle hiçbir bağım kalmadı. Annem, “Nine etkisi altında, ona kızma” diyor ama umurumda değil. İhanet edenlerle ilişkimi kesmek istiyorum.
