Bugün, lise yıllarımdan kalma bir anımı hatırladım ve içim burkuldu. Yıllar geçse de o günlerin izi hâlâ yüreğimde. O zamanlar, İstanbul’un gözde okullarından birinde, öğrencilerin lüks arabalarla gelip gittiği, marka giysilerin konuşulduğu bir dünyada yaşıyorduk. Her şey paraydı, her şey gösteriş.
Ama ben farklıydım.
Babam, okulun hademesiydi. Sabahın köründen gece yarılarına kadar çalışırdı. Elleri nasırlı, beli biraz bükülmüş olsa da yüreği dimdikti. Ben, Ayşe Yılmaz, okula babamın eski bisikletiyle giderdim. Diğer kızlar şoförlü arabalarla gelirken, ben sabahın serinliğinde pedalları çevirirdim.
Onlar için ya görünmezdim ya da alay konusu.
“Yine mi o eskimiş ceketi giydin, Ayşe?” diye dalga geçerdi Defne Şentürk. “Baban temizlik bezlerinden mi dikti bunu?”
Gülüşmeler koridorda yankılanırdı.
Ben sustum. Babam hep derdi ki: “Kavga etme, yavrum. Davranışların sözlerinden daha güçlü olsun.”
Yine de canım yanardı.
Akşamları mutfakta, sarı ışığın altında ders çalışırken hep aynı hayali kurardım: Burs kazanıp üniversiteye gitmek, babama hak ettiği hayatı vermek. Ama bir hayalim vardı ki onu kimseye söyleyemezdim:
Okul balosu.
Diğerlerine göre balo, lüks ve şatafattı. Kızlar özel dikilen elbiselerin fotoğraflarını paylaşır, erkekler gece için spor arabalar kiralardı. Benim içinse bir bilet, bir haftalık market parasından fazlaydı.
Bir akşam, Nisan ayının sonlarıydı, babam beni dalgın dalgın pencereden dışarı bakarken gördü.
“Kızım, dünyalar kadar uzaktasın,” dedi yumuşakça.
“Baloya iki hafta kaldı,” diye iç geçirdim.
Babam duraksadı, sonra yine o yumuşak sesiyle sordu: “Gitmek istiyor musun?”
“Yani… evet. Ama önemli değil. Gidemem zaten.”
Omuzuma elini koydu. “Ayşe’ciğim, az şeye sahip olmak hiçbir şeye sahip olamayacağın anlamına gelmez. Baloya gitmek istiyorsan gideceksin. Gerisini bana bırak.”
Gözlerim hem umut hem de tereddütle doldu. “Paramız yetmez, baba.”
Babam hafifçe gülümsedi. “Bana güven.”
Ertesi gün, öğretmenler odasının önünde yerleri silerken Nilüfer Hanım’a yaklaştı.
“Baloyu düşünüyor,” dedi. “Ama tek başıma karşılayamam.”
Nilüfer Hanım başını salladı. “O, özel bir kız. Bu kısmı bize bırak.”
Sonraki günlerde mucizevi bir şey oldu.
Öğretmenler sessizce bir araya geldi. Acıdıklarından değil, Ayşe’yi takdir ettiklerinden. Yardıma muhtaç öğrencilere ders verir, kütüphanede gönüllü çalışır, sınıfı temizlemek için kimse sormadan kalırdı.
“O, iyi yürekli,” dedi kütüphaneci. “Kızım onun gibi olsun isterdim.”
Bir zarfın içinde 500 lira ve bir not vardı: “Baban, bodrumum su bastığında bana yardım etmişti. Bir kuruş almadı. Bu, çoktandır hak ettiği bir şey.”
Toplanan paralar sadece bilet için değil, her şey için yeterliydi.
Nilüfer Hanım bana haberi verdiğinde gözlerim doldu: “Baloya gidiyorsun, canım.”
“Nasıl?”
“Sandığından daha çok kişi senin arandaymış.”
Bana, emekli bir terzinin butiğine gittiler. Defalarca kez düzeltilmiş bir elbise giydiğimde, butik adeta sustu.
“Bir prensese benziyorsun,” diye fısıldadı terzi kadın.
Aynada kendime baktığımda, artık sadece hademe kızı değil, bu dünyaya ait bir kız olduğumu gördüm.
Baloya gittiğim gün, babam erken kalkmış, ayakkabılarını parlatmış, ütülü bir gömlek giymişti. Beni öğretmenlerin kiraladığı limuzine götürmek istiyordu.
Elbisemle dışarı çıktığımda babamın nefesi kesildi.
“Annen gibi görünüyorsun,” dedi gözleri dolarak. “O da çok gurur duyardı.”
“Sanki şimdi bizi görüyor,” dedim.
“Daima görüyordu, yavrum.”
Dışarıda siyah bir limuzin bizi bekliyordu. Komşular şaşkınlıkla pençelerden bakıyordu. Babama sıkıca sarıldım.
“Sen hep beni özel hissettirdin,” dedim. “Ama bu gece herkes görecek.”
Baloda
Otel, avizelerle aydınlanmış, müzikle çınlıyordu. Oraya vardığımda herkes fotoğraf çektiriyordu, ta ki limuzinden inene kadar.
Sessizlik dalga dalga yayıldı.
Elbisem ışıltılı, saçlarım dalgalı, inciler boynumdaydı. O kadar gururluydum ki kimse bir şey diyemedi.
Defne’nin ağzı açık kaldı.
“Bu… Ayşe mi?”
DJ bile şaşkınlıkla durakladı.
Ben sadece gülümsedim. “Merhaba, Defne.”
Defne, şaşkınlıkla baktı. “Nasıl… Bu ne?”
Cevap vermedim. Vermeme gerek yoktu.
Bütün gece insanlar yanıma geldi.
“Ayşe, harika görünüyorsun!”
“Neden kimseye gelmeyeceğini söylemedin?”
“Buradaki en şık senmişsin.”
Okul birincisi Can, beni dansa kaldırdı. “Bir yıldızla dans ediyormuşum gibi,” dedi.
Güldüm. “Ben sadece Ayşe’yim.”
“Hayır,” dedi, “sadece hiçbir şey değilsin.”
Gece ilerledi, balo kraliçesi açıklandığında Defne kendinden emindi. Ta ki “Ayşe Yılmaz” ismi okunana kadar.
Alkışlar gürültüyle yükseldi.
Sahneye çıktığımda ellerim titriyordu. Kalabalığa baktım, gururla değil, minnetle.
Ve en arkada babamı gördüm.
Mütevazı giyinmiş, gözleri nemliOnun gözlerindeki gurur, bana hayatta en çok ihtiyacım olan şeyin asla parayla satın alınamayacağını bir kez daha hatırlattı.
