Her şey mükemmel olacaktı o gün.
Aege’nin altın ışıkları, Ayvalık’ın zeytin ağaçları arasından süzülüyor, düzenli sıralanmış sandalyeleri ve çiçek kemerlerini aydınlatıyordu. Ayşe, duvağını onuncu kez düzeltti, elleri hafifçe titriyordu. Sebebi, Mehmet’le evlenme heyecanı değil, artık içine yerleşmiş o sızıydı. Çünkü Mehmet’in ailesi, düğünün katı kuralları olan bir şekilde yapılmasında ısrarcıydı.
Düğünde çocuk yok. Sürpriz yok. Lüzumsuz “karmaşa” kesinlikle yok. Hele ki Elif asla yok.
Elif, Mehmet’in önceki ilişkisinden olan kızıydı. On yaşında, sessiz, yaşından beklenmeyecek kadar bilgeydi. Tanıştıkları ilk günden beri Ayşe ona, bir zorunluluktan değil, terk edilmenin ne demek olduğunu bilen bir kadının yoğun şefkatiyle bağlanmıştı. Annesi Elif dört yaşındayken gitmişti. Onu Mehmet ve annesi Zeynep büyütmüştü.
Mehmet’le nişanlandıklarında, hayatlarını birleştirmenin kolay olacağını sanmışlardı. Yanılmışlardı.
Mehmet’in ailesi ona tapardı. Başarılı bir avukat, gururlu ve muhafazakar bir ailenin “altın çocuğu”ydu. Onların kutsal saydığı mükemmellik kalıbına uygun bir kadınla evlenmesi bekleniyordu. Ayşe, emekçi bir aileden gelen öğretmen, bu kalıba hiç uymamıştı. Yine de denedi. “Resmi olsun” dediklerinde, şakalarını içine attı. “Davetli listesi uzun” dediklerinde, arkadaşlarını çıkardı. “Elif törende yer almasın” dediklerinde, gülümsedi ve başını salladı – kalbi her seferinde biraz daha parçalanırken.
Ama Elif’in fark etmesini beklemiyordu.
Düğün sabahı, herkes hummalı bir hazırlık içindeyken, gelin odasının kapısında Elif belirdi. Sade, lacivert bir elbise giymiş, saçları özenle taranmıştı. Elinde bir şey tutuyordu.
“Ayşe Teyze,” diye fısıldadı, içeri adım atarak.
Ayşe döndü, makyajı yarımdı, duyguları taşmak üzereydi. “Elif’im! Çok güzel olmuşsun.”
Elif yanına geldi, katlanmış bir kâğıt uzattı. “Bir şey yazdım,” dedi. Tören için.”
Ayşe diz çöktü, kâğıdı aldı. “Canım, programda sen yoksun. Ben… Çok üzgünüm ama galiba…”
“Biliyorum.” Elif başını salladı. “Ama okuyabilir miyim? Sadece… Senin için?”
Ayşe’nin boğazı düğümlendi. “Tamam. Elbette.”
Elif boğazını temizledi ve sessizce okumaya başladı:
“Sevgili Ayşe Teyze,
Beni sevmek zorunda değildin. Senin kızın değilim, kimse senden bunu beklemedi. Ama yine de sevdin. Saçımı örmeyi öğrettin, matematik ödevlerime yardım ettin, Babam geç kalınca beni sen yatırdın. Çok yorulduğunda bile bana masallar anlattın, her zaman son kurabiyeyi bana sakladın. Sadece teşekkür etmek istedim. Bugün Babamla senin büyük gününüz. Ama bilmeni istedim, sen de benim ailemsin. Seni seviyorum.
Sevgilerimle,
Elif”
Ayşe’nin gözleri doldu. Kızı kollarına çekip sıkıca sarıldı.
Her şey o anda değişti.
Tören başladığında, Ayşe buketiyle koridorda ilerlerken, gülüşündeki titremeyi saklamaya çalışıyordu. Kalbi sevgi ve hüzünle dolup taşıyordu. Mehmet ışıl ışıldı – gergin, gururlu ve o kadar yakışıklı ki dizlerinin bağı çözülüyordu.
Nikah memuru konuşmaya başladı.
Sonra beklenmedik bir şey oldu.
Mehmet’in annesi Zeynep, ön sırada ağır ağır ayağa kalktı.
“Durun,” dedi.
Küçük kalabalık bir anda sustu.
Herkes döndü. Ayşe donup kalmıştı, buketi birden ağırlaşmıştı. Zeynep, dimdik ve vakur, kararlılıkla yürüyen Elif’in elini tutarak ilerledi.
“Planlanan bu değildi,” diye başladı Zeynep, arkasındaki yükün ağırlığına rağmen sesi net çıkıyordu. “Ama sanırım hata yaptık.”
Ayşe’nin kalbi yerinden çıkacak gibiydi.
“Elif’in söylemesi gereken bir şey var,” diye devam etti Zeynep. “Ve açıkçası, hepimizin bunu duyması gerekiyor.”
Elif öne çıktı, mikrofon elinde, kâğıt minik parmaklarında titriyordu. Mehmet ö
O küçük kızın kalpten gelen sözleri ve cesareti, yalnız o geceyi değil, hep birlikte inşa edecekleri yeni hayatlarını da aydınlatan bir ışık oldu, hiç sönmeyen.
