Yirmi dokuz yaşındayım. Beş yıldır evliyim. Eşimle iki küçük çocuğumuz var, en küçük kızım henüz üç yaşında—kreşe bile gitmiyor. Ne zaman kreşe bıraksam hemen hastalanıyor, haftalarca evde hasta bakıyoruz. Bu yüzden eşimle karar verdik: bağışıklığı güçlenene kadar onunla ben ilgileneceğim. Tabii ev kendi kendine toplanmıyor, yemek kendiliğinden pişmiyor, çocuklar da kendi kendine büyümüyor.
Her gün küçük bir maraton: mutfak, çamaşır, oyuncaklar, bezler, huysuzluklar, büyükle ödevler… Tüm enerjimi çocuklara veriyorum, saatlerce anlatıyorum, gösteriyorum, terbiye etmeye çalışıyorum. Akşam olduğunda ayaklarım inşaat işçisi gibi ağrıyor.
Ama bunu anneme anlatamazsın.
Sanki annemin umrunda değil ki benim de bir ailem, sorumluluklarım, çocuklarım var. Her gün arar ve azar yağdırır. Nasıl olduğumu sormaz, torunları merak etmez. Sadece sitem:
“Yine bütün gün tembellik mi yaptın, televizyon yine mi açık?”
“Telefonda oyun mu oynuyorsun?”
“Niye bana gelmedin?”
“Niye mutfağımı toplamadın?”
“Ne zaman alışverişimi yapacaksın?”
Annem şehrin öbür ucunda yaşıyor. Trafikte gitmek bir macera. Üstelik iki çocukla gidiyorum—bırakacak kimse yok. Onlarla gidip gelene kadar, “tembel” ve “işe yaramaz” olduğumu duyana kadar, onun evinde her şeyi ben hallene kadar akşam oluyor. Peki benim evimi kim toplayacak? Çocuklarımı kim doyuracak?
Açıklamaya çalıştım, zorlandığımı söyledim. Yetişemediğimi… Ama cevap hep aynı: küslük, küslük, küslük. Telefonda ağlamalar, suçlamalar:
“Bencilsin!”
“Ben kötüyüm, sen beni terk ettin!”
“Başkalarının annelerine kızları yardım ediyor, sen ne yapıyorsun?”
Peki… ondan gelen bir yardım var mı? Çocuklarım doğduğundan beri bir kez bile torunlarıyla ilgilenmeye gelmedi. Hiç demedi ki:
“Kızım, sen dinlen, ben onlarla ilgilenirim.”
Doğumdan yeni çıkmıştım, bize geldi. Bir tas çorba ya da yardım değil, sanki kraliçe ziyaretiydi. Dikişlerim ağrıyordu, o ise sofrayı benim hazırlamamı bekledi. Buzdolabından bir şey almak “ayıp”mış. Terliklerimi sürüyerek mutfağa gittim, yoksa “ev dağınık, ev sahibi beceriksiz” lafları duyacaktım.
Sonra şikayetler:
“Çorba yağlı olmuş.”
“Fazla tuzlu.”
“Sofra düzenli değil.”
“Nerede şık tabaklar?”
O günden beri hiçbir şey değişmedi. Gelmiyor, sormuyor. Sadece arar ve azarlar. Her gün ona gelip ev işlerini yapmamı istiyor. Ama benim gücüm kalmadı. Robot değilim ya.
Birkaç hafta önce çok sert tartıştık. Dayanamadım, içimdekileri döktüm. O günden beri aramıyor. Dürüst olayım, ben de aramıyorum. Ve… mutluyum.
Yıllar sonra ilk kez özgür, sakin, huzurlu hissediyorum. Nefes alabiliyorum, telefon korkusu yaşamıyorum. Kendi hayatımı yaşadığım için suçlu hissetmiyorum.
Keşke daha önce bilseydim bu kadar basit olduğunu, bir yıl önce konuşsaydım. Kendimi bana saygı duymayan birine ispatlamak zorunda değilim. Bu sevgi değil, kontrol ve manipülasyon.
Artık biliyorum: onun kızı olmayı hak etmek için kanıt sunmak zorunda değilim. İyi bir anneyim, iyi bir eşim, iyi bir insanım. Bunu göremiyorsa, bu onun sorunu.
Kendi hayatını yaşasın. Ben kendi aileme yetişmeye çalışıyorum. Gerisi boş…
