Hayatın Armağanı
Adım Selim, 61 yaşındayım. Hayat inişli çıkışlı bir yolculuk oldu ama şimdi yalnızlık ve özlemle dolu bir yerdeyim. İlk eşim sekiz yıl önce uzun bir hastalığın ardından hayatını kaybetti. Son nefesine kadar onunla ilgilendim ve o günden beri sessizlik içinde tek başıma yaşıyorum. Çocuklarım artık kendi ailelerine sahip yetişkinler. Ayda bir uğruyorlar, biraz para ve ilaç bırakıp gidiyorlar. Onları suçlamıyorum, hepsinin sorumlulukları var. Ama yağmurlu gecelerde, damlalar çinko çatıya vurup rüzgâr aralardan sızdığında, kendimi küçük ve yapayalnız hissediyorum.
Geçen yıl Facebook’ta gezinirken, lisedeki ilk aşkım Aylin’e rastladım. Gençken ona deli gibi âşıktım. Uzun, dalgalı saçları, gece kadar kara gözleri ve sınıfı aydınlatan bir gülüşü vardı. Ancak üniversite sınavlarına hazırlanırken, ailesi onu Güney Anadolu’dan on yaş büyük bir adamla nişanladı. O günden sonra izimiz kayboldu.
Kırk yıl sonra kader bizi yeniden karşılaştırdı. O da dulmuş; kocası beş yıl önce vefat etmiş. Küçük oğluyla yaşıyordu ama o başka bir şehirde çalışıyordu ve nadiren uğruyordu. Önce selamlaştık. Sonra telefon konuşmaları başladı. Ardından öğle kahveleri… Farkında olmadan, eski motorsikletimle birkaç günde bir evine gider oldum, elinde bir sepet meyve, biraz tatlı ve eklem ağrıları için haplarla.
Bir gün şakayla karışık dedim ki: “Ya… bizim gibi iki yaşlı ruh evlense? Yalnızlığı hafifletmez mi?” Gözleri doldu. Hemen şaka yaptığımı söyledim ama o tatlı bir gülümsemeyle başını salladı. İşte böyle, 61 yaşında, ilk aşkımla yeniden evlendim.
Bölüm 2: Düğün Günü
Düğün gününde koyu kahverengi bir takım giydim. O ise sade, krem rengi ipek bir elbiseyle gelmişti. Saçları özenle toplanmış, küçük bir inci tokayla süslenmişti. Dostlar ve komşular kutlamaya geldi. Hepsi “Âşık iki delikanlı gibi görünüyorsunuz!” diyordu ve dürüst olmak gerekirse, öyle hissediyordum.
O gece, yemek artıklarını topladıktan sonra saat geç olmuştu. Ona sıcak bir süt hazırlayıp bahçe kapısını kilitlemeye ve önündeki ışıkları söndürmeye çıktım. Hiç yaşayacağımı düşünmediğim bir balayı gecemiz nihayet gelmişti. Odaya girdim. Yatakta, utangaç bir gülümsemeyle beni bekliyordu.
Yanına gittim. Titreyen ellerimle bluzunu usulca çıkardım… ve donup kaldım. Sırtı, omuzları ve kolları karanlık lekelerle kaplıydı —derin, eski, bir acı haritası gibi kesişen yara izleri. Kalbim parçalandı.
Hemen bir örtüye sarındı, gözleri korkuyla açılmıştı. Titreyerek sordum: “Aylin… sana bunları kim yaptı?” Arkasını döndü, boğuk bir sesle: “O yıllarda… çok kötü huyluydu. Bağırır… vururdu… Kimseye anlatmadım…”
Bölüm 3: Sessiz Acı
Yanına oturdum, gözlerim dolmuştu. Tüm o yıllar boyunca korkuyla, utançla, kimseye söylemeden yaşamıştı. Elini aldım, yavaşça göğsüme götürdüm. “Artık bitti. Bugünden sonra kimse sana zarar veremez. Kimsenin seni incitmeye hakkı yok… ben hariç —ama sadece seni çok sevdiğim için.”
Yavaşça ağlamaya başladı —öyle sessiz, titrek bir ağlama ki tüm odayı doldurdu. Ona nazikçe sarıldım. Sırtı kırılgan, kemikleri belli oluyordu —bu küçük kadın, o kadar şeyi o kadar yıl nasıl taşımıştı? Balayımız genç çiftlerinki gibi olmadı. Yanyana uzandık, sessizce bahçedeki cırcır böceklerini, rüzgârın ağaçlardaki hışırtısını dinledik. Saçlarını okşadım. Alnına bir öpücük kondurdum. O da yanağıma dokundu ve fısıldadı: “Teşekkürler. Dünyada hâlâ beni önemseyen biri olduğunu gösterdiğin için.”
Gülümsedim. 61 yaşında nihayet anlamıştım: Mutluluk para ya da gençliğin vahşi tutkularında değil. Seni tutan bir el, yaslanacak bir omuz ve bütün gece yanında kalıp kalbinin atışını dinleyen birindedir.
Bölüm 4: Yeni Bir Başlangıç
Günler geçtikçe ilişkimiz güçlendi. Aylin’le birlikte yeni anılar biriktirmeye başladık. Sabahlar bizimdi, kahkahalarla ve geçmişe, yapamadığımız hayallere dair konuşmalarla dolu. Parka yürüyüşlere çıktık, birbirimizin ve doğanın tadını çıkardık.
Bir gün yürürken dedi ki: “Selim, yeniden mutlu olabileceğimi hiç düşünmemiştim. Bütün yaşadıklarımdan sonra, hayatın yalnız olmaya mahkûm olduğunu sanıyordum.” Ona baktım: “Hayat bir armağan, Aylin. Bazen mutluluğa giden yolu bulmak için biraz zamana ihtiyacımız oluyor.”
Birlikte planlar yapmaya başladık. Gençliğimizde mutlu anılar biriktirdiğimiz sahile kısa bir gezi düzenlemeye karar verdik. Küçük bir pansiyon ayarladık. Denizin kokusu ve dalgaların sesi bizi huzurla sardı. Zaman durmuş gibiydi, altın günlerimizi yeniden yaşıyorduk.
Bölüm 5: Geçmişin Gölgeleri
Ama her şey kolay olmadı. Bazen kahkahalarımızın arasında Aylin sessizleşir, düşüncelere dalardı. Geçmişin acısının onu ziyaret ettiğini görebiliyordum. Bir akşamüstü, sahilde gün batımını izlerken sordum:
“Aylin
