Küçük veteriner kliniği, sanki her nefesle biraz daha daralıyordu, duvarlar bile bu anın ağırlığını hissediyor gibiydi. Alçak tavan, üzerine düşen florasan ışığıyla her şeyi soğuk ve acı dolu bir renge boyuyordu. Havada kelimelere dökülemeyen duyguların elektriği vardı. Sessizlik öyle derindi ki, son bir nefes öncesindeki o kutsal anı andırıyordu.
Metal masanın üzerinde, eski ekose bir battaniyeye sarılı Karabaş yatıyordu—bir zamanlar güçlü, gururlu bir Kangal köpeği. Ayakları geniş Anadolu bozkırlarında koşmuş, kulakları bahar rüzgârlarının fısıltısını dinlemişti. Yağmurun kokusunu, ateşin sıcaklığını ve sahibinin her zaman ensesine dokunan o güven verici elini hatırlıyordu. Ama şimdi bedeni zayıf, tüyleri mat ve yer yer dökülmüştü. Nefesi hırıltılı ve düzensizdi, her soluk bir savaş gibiydi.
Yanında, beli bükülmüş bir şekilde Murat oturuyordu—Karabaş’ı yavruyken alıp büyüten adam. Omuzları çökmüş, sırtı kamburlaşmıştı, sanki kaybın ağırlığı çoktan üzerine çökmüştü. Titreyen ama sevgi dolu eliyle Karabaş’ın kulaklarını okşuyor, her detayı hafızasına kazımaya çalışıyordu. Gözlerindeki yaşlar, kirpiklerinde donup kalmıştı. Bakışları, sevgi, minnettarlık ve dayanılmaz bir pişmanlıkla doluydu.
“Benim ışığımdın sen, Karabaş,” diye fısıldadı, sesi neredeyse duyulmuyordu. “Bana sadakati öğreten sendin. Düştüğümde yanımda duran, ağlayamadığımda yüzümü yalayan sendin. Affet beni… Seni koruyamadığım için. Affet…”
Karabaş, zayıf bedenine rağmen, gözlerini araladı. Bakışları bulanık ama tanıdıktı. Son bir gayretle başını kaldırdı ve Murat’ın avucuna doğru uzattı. Bu dokunuş, basit ama yürek parçalayıcıydı. Sanki diyordu ki: *”Hâlâ buradayım. Seni hatırlıyorum. Seni seviyorum.”*
Murat alnını Karabaş’ın başına dayadı, gözlerini kapattı ve o an her şey yok oldu. Ne klinik kalmıştı ne hastalık ne de korku. Sadece ikisi vardı—aynlarının aynı ritimde attığı iki kalp. Birlikte geçirdikleri yıllar gözlerinin önünden geçti: sonbahar yağmurlarında uzun yürüyüşler, kışın çadırda geçirilen geceler, yaz akşamları ateş başında uyuyakaldığında Karabaş’ın ayaklarının dibinde nöbet tutuşu…
Köşede veteriner ve hemşire duruyordu. Bu tür sahneleri çok görmüşlerdi ama kalp asla alışmıyordu. Hemşire, genç bir kadın, gözyaşlarını saklamak için arkasını döndü.
Sonra bir mucize oldu. Karabaş bütün vücuduyla titredi, son kalan gücünü topluyor gibiydi. Yavaşça, zorlanarak ön patilerini kaldırdı ve Murat’ın boynuna sarıldı. Bu bir veda değil, bir armağandı. *”Evimi bildiğim için teşekkürler,”* der gibiydi.
“Seni seviyorum…” diye mırıldandı Murat, boğazı düğümlenmişti. “Seni seviyorum, aslanım… Hep seveceğim…”
Veteriner, elinde buz gibi bir şırıngayla yaklaştı.
“Hazır olduğunuzda…” diye fısıldadı.
Murat Karabaş’a baktı:
“Dinlenebilirsin artık, kahramanım… Cesurdun. En iyisi sendin. Seni sevgiyle bırakıyorum.”
Karabaş derin bir nefes aldı. Veteriner şırıngayı kaldırdı—
Ama aniden durdu. Kaşlarını çatarak stetoskopu Karabaş’ın göğsüne koydu. Sessizlik çöktü.
Sonra hızla döndü:
“Termometre! Hemen! Ve hasta kaydını getirin!”
“Ama… öleceğini söylemiştiniz…” diye kekeledi Murat.
“Öyle sanmıştım,” dedi veteriner, gözlerini Karabaş’tan ayırmadan. “Ama bu kalp durması değil. Enfeksiyon olabilir. Sepsis. Ateşi kırk derece! Ölmüyor—savaşıyor!”
Hemen müdahaleye başladılar. Murat koridorda, dar bir bankta bekledi. Her ses, kalbini yerinden oynatıyordu.
Saatler geçti. Gece oldu.
Sonunda veteriner çıktı. Yorgun ama gözlerinde bir kıvılcım vardı.
“Durumu stabil. Ateşi düşüyor. Ama önümüzdeki saatler kritik.”
Murat gözlerini kapattı.
“Teşekkürler…” diye mırıldandı. “Vazgeçmediğiniz için…”
“O henüz gitmeye hazır değil,” dedi veteriner. “Siz de bırakmaya.”
İki saat sonra kapı tekrar açıldı. Bu sefer veteriner gülümsüyordu.
“Gelin. Uyandı. Sizi bekliyor.”
Murat titrek adımlarla içeri girdi. Beyaz battaniyenin üzerinde, serum bağlı, Karabaş yatıyordu. Gözleri berraktı. Murat’ı görünce kuyruğunu yavaşça yere vurdu. *”Geri döndüm,”* der gibi.
“Merhaba, koca çocuk…” diye fısıldadı Murat, elini köpeğin başına koydu. “Gitmek istemedin, değil mi?”
“Henüz tamamen iyileşmedi,” diye uyardı veteriner. “Ama savaşıyor. Yaşamak istiyor.”
Murat diz çöktü, alnını Karabaş’ın alnına dayadı ve sessizce ağladı—kaybetmiş ve yeniden bulmuş insanların ağlayışıyla.
“Anlamalıydım…” diye mırıldandı. “Ölmeyi değil, yardım istiyordun. Pes etmememi istiyordun.”
Karabaş patisini kaldırdı ve Murat’ın eline bıraktı.
Bu bir veda değildi artık.
Bir sözleşmeydi.
Birlikte devam etme, asla vazgeçmeme ve son nefese kadar sevme sözü.
